હોટેલમાં કોઈ ચા મંગાવે
> અને
> ચામાં માખી પડે તો શું
> થાય . ?
> (1) ચોખ્ખાઈનો આગ્રહી
> બ્રિટિશર ચા પીધા વગર
> ભરેલો કપ તરછોડીને જતો
> રહે.
>
> (2)’કેર-ફ્રી‘
> સ્વભાવવાળો અમેરિકન
> ચામાંથી માખી કાઢી ચા
> પી જાય.
>
> (3) ‘ચાલુ‘ સ્વભાવવાળો
> ઓસ્ટ્રેલિયન ચા ઢોળી કપ
> લઈને જતો રહે.
>
> (4) ‘ચિત્ર-વિચિત્ર‘
> ખાનારો ચીનો માખી
> ઊપાડીને ખાઈ જાય.
> આ સમયે એક ‘મહાન
> વ્યક્તિ‘ ત્યાં હાજર
> હોય તો એ શું કરે ખબર છે ?
> એ ‘મહાન વ્યક્તિ‘
> બ્રિટિશર પાસેથી
> તરછોડેલી ચાના પૈસા લે.
> એણે તરછોડેલી ચા
> અમેરિકનને વેચી દે, કપ
> ઓસ્ટ્રેલિયનને વેચી
> અને અને માખી ચીનાને
> વેચી દે !
> બધાના પૈસા ખિસ્સામાં
> મૂકી ઘર ભેગો થઈ જાય. આ
> સોલિડ ગણતરીબાજ મહાન
> વ્યક્તિ એટલે કોણ ખબર
> છે ? આ અદ્દભુત, જોરદાર
> મહાનુભાવ
> એટલે ‘ગુજરાતી‘ ! આખી
> દુનિયામાં ‘વર્લ્ડ
> બેસ્ટ વેપારી‘નો જેને
> એવોર્ડ મળેલો છે, તે છે '
> હું, તમે અને આપણે બધા '
> ‘ગુજરાતી‘, પણ આપણે
> માત્ર વેપારી જ નથી
> વેપારીથી પણ વિશેષ છીએ.
> આપણો સ્વભાવ, આપણી આદતો,
> આપણી ખાસિયતો આપણને
> બીજાથી નોખાં અને જુદાં
> બનાવે છે. તો ચાલો આપણે
> ગુજરાતીઓ કેવા છીએ એની
> ચર્ચા આજે એરણ ઉપર
> ચઢાવીએ. આપણા ભારત
> દેશનો નકશો જુઓ તો એમાં
> પશ્ચિમ છેડે હસતાં
> મોઢાના આકારવાળું
> રાજ્ય દેખાશે. આ હસતું
> મોઢું એટલે આપણું
> ગુજરાત અને તેમાં વસતા
> સાડા પાંચ કરોડ હસતાં
> મોઢા એટલે આપણે
> ગુજરાતી, પણ ગુજરાતીઓ
> માત્ર ગુજરાતમાં જ વસે
> છે તે માનવું ભૂલભરેલું
> છે. ગુજરાતીઓ આખી
> દુનિયામાં બધે જ
> ફેલાયેલા છે અને બધી જ
> જગ્યાએ ધંધો કરી ‘બે
> પૈસા‘ કમાઈ રહ્યા છે.
> વિશ્વપ્રવાસે
> નીકળવાના શોખીન
> ગુજરાતીઓમાનો કોઈ
> સહારાનું રણ જોવા જાય
> અને ત્યાં તેને ચાની
> કીટલી ચલાવતો ગુજરાતી
> મળી જાય તેવું બને ખરું
> !! પેંગ્વિન કે સફેદ રીંછ
> ઉપર રિસર્ચ કરતો
> વૈજ્ઞાનિક
> એન્ટાર્કટિકામાં જાય
> ત્યારે ત્યાં તેને
> આઈસ્ક્રીમ પાર્લર
> ચલાવતો ગુજરાતી મળી જાય
> એવું પણ બને.
> મનીમાઈન્ડેડ
> તરીકે જાણીતા
> ગુજરાતીઓનો પૈસા
> કમાવાનો ગાંડો શોખ
> તેમને દુનિયામાં બધે જ
> લઈ જાય છે (કાયદેસર કે
> ગેરકાયદેસર !). તેમાંય
> ફોરેન જવા માટે
> ગુજરાતીઓનો સૌથી
> ફેવરિટ દેશ
> હોય તો અમેરિકા. જેમ
> વૈજ્ઞાનિકોને મંગળ કે
> ચંદ્ર પર જવાનું વળગણ
> હોય છે તેમ ગુજરાતીઓને
> કોઈ પણ રીતે અમેરિકા
> વટી જવાનું વળગણ હોય છે.
> ત્યાં જઈને ભલે ‘કંઈ
> પણ‘
> કરવું પડે પણ તે માટે
> તેઓ અહીંયા ‘કંઈ પણ‘
> કરવા તૈયાર હોય છે.
> કેટલાક તો માણસમાંથી
> ‘કબૂતર‘ બનવા તૈયાર
> થઈ જાય છે. આ
> ‘કબૂતરો‘નું અંતિમ
> લક્ષ્ય ડૉલરનું ચણ
> ચણવાનું
> હોય છે. (કેમકે, એક ડૉલર
> બરાબર પચ્ચાહ રૂપિયા
> થાય ને ભઈ ?!!’) આને જ
> રિલેટેડ આપણી એક બીજી
> આદત પણ છે. આપણને આપણી
> ગુજરાતી ભાષા કરતાં
> અંગ્રેજી ભાષાનું
> સોલિડ
> વળગણ છે. યુ નો, આપણે બધા
> સેન્ટેન્સમાં વિધાઉટ
> એની રિઝન ઈંગ્લિશ વર્ડઝ
> ઘૂસાડી દઈએ છીએ. ગમે
> તેવું ખોટું અને
> વાહિયાત અંગ્રેજી
> બોલનારાઓને આપણે બહુ
> હોશિયાર ગણીએ છીએ.
> ગુજરાતી સારું બોલતા ના
> આવડતું હોય તો ચાલે પણ
> બકવાસ અંગ્રેજી બોલતા
> તો આવડવું જ જોઈએ તેવો
> આપણને ભ્રમ પેસી ગયો છે.
> બે-ચાર ગુજરાતીઓ ક્યાંક
> ભેગા થાય તો તેમને
> અંગ્રેજી
> બોલવાનો એટેક આવે છે.
> કેટલાક તો અંગ્રેજી
> છાંટવાળું પહોળાં
> ઉચ્ચારોવાળું ગુજરાતી
> બોલતા હોય છે અને તેનો
> ગર્વ અનુભવે છે. (ઓ કખે
> ગાય્ઝ એન્ડ ગા લ્ઝ .
> હું છું
> ત..મા રો . દો સ્ત
> ઍન્ડ હો..સ્ટ
> વિનુ વાહિયાત . ઍન્ડ
> તમે લિસન કરી રહ્યા છો .
> રેડિયો ચારસો વીસ .
> ઈ ટ સ રો કિં ગ ) આવી
> રીતે ગુજરાતી
> ભાષાના ‘સિસ્ટર
> મેરેજ‘ કરવા બદલ
> રેડિયો જોકીઓ અને ટીવી
> પ્રોગ્રામના એન્કરોને
> તો ખાસ શૌર્યચંદ્રક
> આપવો જોઈએ. સરસ-મજાની
> વિપુલ પ્રમાણમાં
> શબ્દભંડોળ ધરાવતી આપણી
> માતૃભાષા ગુજરાતીની
> સૌથી વધુ અવગણના કરતાં
> હોય તો તે આપણે પોતે જ
> છીએ. (અંગ્રેજી
> શીખવામાં કંઈ જ વાંધો
> નથી, પણ ગુજરાતી ભાષાને
> બગાડો એ ખોટું ને, ભઈ ?!)
> પરદેશી, પરદેશી ભાષા
> અને તેની સાથે પરદેશના
> ખોરાકનું પણ
> ગુજરાતીઓને અજબ-ગજબનું
> વળગણ છે. આપણે ત્યાં જે
> ચાઈનીઝ ખવાય છે તેવું
> જો કોઈ પણ ચીનો ચાખી લે
> તો આપઘાત જ કરી લે !
> સવાસો કરોડ ચીનાઓમાંથી
> કોઈએ ક્યારેય ના ખાધી
> હોય તેવી એક ચાઈનીઝ
> વાનગી અહીંયા મળે છે. એ
> છે ‘ચાઈનીઝ ભેળ‘. આપણે
> ઈટાલીના પિઝાના પણ આવા
> જ હાલ કરી નાખ્યા છે.
> મજાની વાત એ છે કે આપણે
> ત્યાં ઈટાલિયન પિઝાની
> સાથે જૈન પિઝા (!) અને
> ફરાળી પિઝા (!!!) મળે છે !
> અને તમને કહી દઉં બોસ,
> હવે મેક્સિકન અને થાઈ
> ફૂડનો વારો છે ! થોડા જ
> વખતમાં આપણે ત્યાં
> મેક્સિકન મેંદુવડા અને
> થાઈ ઠંડાઈ મળતી થઈ જશે.
> (ટૂંકમાં આપણે વિશ્વની
> કોઈ પણ વાનગીનું
> ગુજરાતીકરણ કરવા માટે
> સક્ષમ છીએ, હોં ભઈ !) સૌથી
> વધારે તેલથી લથબથ
> વાનગીઓ આરોગવાના શોખીન
> ગુજરાતીઓ ખાવાની સાથે
> ‘પીવા‘ના પણ શોખીન છે.
> આ ‘પીવા‘નું એટલે શું
> તે કોઈને સમજાવવાની
> જરૂર નથી. દારૂબંધી
> હોવા છતાં પણ અહીંયા
> ખૂબ ‘પીવાય‘ છે.
> દૂધવાળા અને શાકવાળાની
> જેમ દરેક પીનારાનો
> પોતાનો અંગત સપ્લાયર
> હોય છે; જે હોમડિલિવરી
> કરી જાય છે. પીવું એ
> ગુજરાતીઓ માટે મોટું
> થ્રીલ છે, જેની સાથે
> આપણે વીરતાનો
> ભાવ જોડી દીધો છે.
> ધોનીને આઠ લિટર દૂધ
> પીધા પછી જેટલો ગર્વ ન
> થાય તેટલો આપણને બે પેગ
> પીધા પછી થતો હોય છે.
> ગુજરાતીઓ અને તેમના
> પીવાના શોખ પર લખવા
> બેસીએ તો એક અલગ લેખ
> લખવો પડે એટલે આ
> મુદ્દાને અહીંયા જ
> બોટમ્સ અપ કરી દઈએ.
> ગુજરાતીઓનો જીવનમંત્ર
> છે ખઈ-પીને સૂઈ જવું. ઘણા
> તો બપોરે ખાધા પછી ચાર
> કલાક માટે કામ-ધંધા બંધ
> કરીને આડા પડખે થઈ જતા
> હોય છે. ગુજરાતીઓની
> રાતની સૂવાની એક ખાસિયત
> તો અદ્દભુત છે. આપણે
> ધાબે-અગાશીમાં સૂવાના
> શોખીન છીએ. ઉનાળો શરૂ
> થતાં વેંત રાત્રે સાડા
> આઠ-નવ વાગ્યે
> ગાદલાંના પિલ્લાઓ લઈ
> ધાબે ધસી જતા
> ગુજરાતીઓને નિહાળવા એક
> લહાવો છે. એવું ના માનશો
> કે આપણે ઉનાળામાં નવ
> વાગ્યામાં સૂઈ જઈએ છીએ,
> આ તો આપણે બે કલાક માટે
> પથારી ઠંડી કરવા મૂકીએ
> છીએ. ધાબે ઠંડી
> પથારીઓમાં સૂવાનું
> કલ્ચર માત્ર આપણા
> ગુજરાતમાં જ છે એવું
> અમારું દઢ પણે માનવું
> છે. (મકાનમાં ઘરફોડ ચોરી
> થઈ જાય એનો વાંધો નહીં,
> પણ લાખ રૂપિયાની ઊંઘ ના
> બગડવી જોઈએ, હોં ભઈ !)
> આટલું ખઈ-પીને સૂઈ જઈએ
> એટલે શરીર વધી જ જાય ને !
> ફાંદાળા પુરુષો અને
> બરણી આકારની બહેનો
> ગુજરાતની ધરતીને
> ધમરોળતી જોવા મળે છે
> તેનું
> કારણ આપણા આ શોખ જ છે.
> એટલે જ આપણે
> લેંઘા-ઝભ્ભા અને સાડીઓ
> જેવા ‘ફ્લેક્સિબલ‘
> ડ્રેસ અપનાવ્યા છે જેથી
> શરીર વધે તો પણ કપડાં
> ટાઈટ પડવાની ચિંતા
> નહીં. વધેલા શરીરે ટીવી
> સામે
> બેસી રમતગમત જોવાનો પણ
> આપણે ખૂબ શોખ છે. (આ
> વાક્યમાં રમતગમત એટલે
> ક્રિકેટ .ક્રિકેટ . અને
> માત્ર ક્રિકેટ ) 18
> વર્ષની ઉંમર પછી
> ગુજરાતીઓ શારીરિક શ્રમ
> પડે તેવી કોઈ રમતો રમતા
> જ નથી. તેમ છતાંય દરેક
> બાપ એના દીકરાને અચૂક
> કહેતો જોવા મળે કે
> ‘અમે, અમારા જમાનામાં
> બહુ રમતા‘તા હોં ભઈ !‘
> વધેલા શરીરવાળા
> ગુજરાતીઓ માટે કસરત
> એટલે જમ્યા પછી પાનના
> ગલ્લા સુધી ચાલતાં જવું
> તે. મોઢામાં પાન કે
> મસાલો દબાવી કલાકો સુધી
> વિષયવિહીન ચર્ચાઓ
> કરવામાં ગુજરાતીઓની
> માસ્ટરી છે. પાનના
> ગલ્લા અને ચાની કીટલીઓ
> એ ગુજરાતીઓ માટે
> વૈચારિક આદાન-પ્રદાન
> માટેના આદર્શ સ્થાનકો
> છે. સાચો સમાજવાદ આ બે
> જગ્યાઓએ જ જોવા મળે છે.
> અહીંયા ગાડી,
> સ્કૂટરવાળા સાથે જ મજૂર
> પણ ઊભો રહી ચા પીતો હોય
> છે. (આ વાત
> પર બે કટિંગ ચા થઈ જાય,
> હોં ભઈ !) દરેક ગુજરાતી
> મા-બાપને તેમના
> સંતાનોને ડોક્ટર,
> એન્જિનિયર કે સી.એ.
> બનાવવામાં જ રસ હોય છે.
> સંતાનોની કરિયર મા-બાપ
> જ નક્કી કરે છે. કોઈ
> ગુજરાતી
> મા-બાપને એવું કહેતા
> સાંભળ્યા નથી કે ‘મારે
> મારા દીકરાને કલાકાર
> બનાવવો છે, મારે મારી
> દીકરીને ચિત્રકાર
> બનાવવી છે, મારો દીકરો
> ફોજમાં જશે, મારી
> દીકરીને એથ્લિટ બનાવવી
> છે, મારા દીકરાને
> ફેલ્પ્સ જેવો તરવૈયો
> બનાવવો છે.‘ (નાટક-ચેટક,
> કવિતા, સાહિત્ય-લેખનના
> રવાડે ચઢેલા છોકરાંવને
> તો આઉટલાઈનના કહેવાય
> છે, હોં ભઈ !) રૂપિયા
> કમાવા સિવાય બીજો કોઈ
> પણ શોખ ન ધરાવતા
> ગુજરાતીઓનો એક શોખ ખૂબ
> જાણીતો છે રજાઓમાં ફરવા
> જવાનો અને તે પણ સાથે
> ખૂબ બધા નાસ્તા લઈને.
> જ્યારે અને જ્યાં પણ
> ફરવા જઈએ ત્યારે
> ડબ્બાઓના ડબ્બા ભરીને
> સેવમમરા, ઢેબરાં,
> ગાંઠિયાં, પૂરીઓ,
> અથાણાં સાથે લઈને
> નીકળીએ છીએ. ઘર બદલ્યું
> હોય એટલો બધો સામાન લઈ
> ટ્રેનમાં ખડકાઈએ છીએ
> અને ટ્રેન ઉપડે કે પંદર
> જ મિનિટમાં રાડારાડી
> કરતાં નાસ્તાઓ ઝાપટવા
> મંડીએ છીએ અને ઢોળવા
> મંડીએ છીએ. ગુજરાતીઓના
> ફરવાના શોખના કારણે
> પરદેશની ટૂરમાં
> ગુજરાતી થાળી મળતી થઈ
> ગઈ છે. જો ગુજરાતીઓ
> ફરવાનું બંધ કરી
> દે તો બધી જ ટ્રાવેલ્સ
> એજન્સીઓ અને પેકેજ ટૂર,
> કપલ ટૂરવાળાઓનું
> ઉઠમણું થઈ જાય. (આપણે
> ફરવાની સાથે ફરવાની
> સલાહ આપવાના પણ શોખીન
> છીએ. નવસારી સુધી પણ
> નહીં ગયેલો માણસ
> નૈનિતાલ કેવી રીતે જવું
> તેની સલાહ આપી શકે, હોં
> ભઈ !) ગુજરાતીઓના
> લેટેસ્ટ બે શોખ. એક-ટુ
> વ્હીલર અને
> બીજો-મોબાઈલ. જગતમાં
> સૌથી વધારે ટુ વ્હીલર
> ગુજરાતમાં ફરે છે.
> આપણું ચાલે એક
> રૂમમાંથી બીજા રૂમમાં
> જવા માટે પણ ટુ-વ્હીલર
> વાપરીએ. પહેલાના
> જમાનામાં એવું
> કહેવાતું તું કે
> ‘દેવું કરીને પણ ઘી
> પીવું.‘ હવે એવું
> કહેવાય છે કે ‘દેવું
> કરીને પણ બાઈક લેવું.‘
> ગુજરાતીઓના ‘દિલની
> સૌથી નજીક‘ જો કોઈ હોય
> તો તે છે મોબાઈલ (કેમકે
> આપણે મોબાઈલને હંમેશાં
> શર્ટના ઉપલાં
> ખિસ્સામાં જ રાખીએ છીએ.)
> જાત-જાતના મોબાઈલ,
> ભાતભાતની રિંગટોનનો
> આપણનેજબરજસ્ત ક્રેઝ છે.
> મોબાઈલની સૌથી વધુ
> સ્કિમ આપણા ગુજરાતમાં જ
> છે અને તેનો સૌથી વધુ
> લાભ પણ ગુજરાતીઓ ઉઠાવે
> છે. જો સ્કિમમાં
> ‘ફ્રી‘ લખ્યું તો તો
> ‘ખ લ્લા સ‘. રાત્રે
> દસથી સવારે છ,
> ‘મોબાઈલથી મોબાઈલ
> ફ્રી‘ એવી સ્કિમ જાહેર
> થાય એટલે ગુજરાતીઓ મચી
> જ પડે. બાજુ-બાજુમાં
> બેઠા હોય તો પણ
> મોબાઈલથી મોબાઈલ વાતો
> કરે ! (હે લો , અને
> જ્યારે બિલ આવે
> ત્યારે કંપનીવાળા જોડે
> સૌથી વધુ બબાલ પણ આપણે જ
> કરીએ ཊીએ, હોં ભઈ !)
> ગુજરાતીઓની સ્વભાવગત
> ખાસિયત પણ અનોખી છે.
> આપણે એવર ઓપ્ટિમિસ્ટ
> એટલે કે સદાય આશાવાદી
> માણસો છીએ. શેરબજાર
> ક ડ ડ ડ ભૂ સ કરતું
> તૂટે તો પણ આપણે આશા
> રાખીએ છીએ કે ‘કશો
> વાંધો નહીં, કાલે બજાર
> ઉપર આવી જ જશે.‘ આ સાથે
> આપણે ગુજરાતીઓ એટલા જ
> ખમીરવંતા પણ છીએ. ભૂકંપ
> આવે, પૂર આવે કે બોમ્બ
> બ્લાસ્ટ થાય, આપણે
> ત્યાં બીજા દિવસથી તો
> બધું રાબેતા મુજબ .
> ગુજરાતીઓની એક સૌથી
> મોટી ખાસિયત, ખૂબી,
> વિશેષતા, વિલક્ષણતા એ
> છે કે
> આપણે ગુજરાતીઓ ક્યારેય
> પણ કોઈનાથી ઈમ્પ્રેસ
> થતા નથી. સાદા શબ્દોમાં
> કહીએ તો આપણે ક્યારેય
> કોઈથી ઘીસ ખાતા નથી. ગમે
> તેવો મોટો ચમરબંધી હોય
> પણ આપણે તેનાથી અંજાઈ
> જતા થી. ‘એ લાટસા‘બ
> હોય તો એના ઘેર, મારે શું
> ?’ આવી તાસીર જ આપણને
> ‘જીદ કરી દુનિયા
> બદલવાની‘ શક્તિ આપે છે
> અને તેના લીધે જ
> ગુજરાતની ધરતી પર
> ગાંધીજી, સરદાર અને
> ધીરુભાઈ જેવી
> હસ્તીઓ પાકી છે. (શું
> કહો છો ? બરાબરને ભઈ ?)
|
|
|
Posted in Friends.
By Kalpesh Shah
– March 19, 2009
e to ekdam barobar kidhu ho tame bhai……………… Aapne gujarati…