kri15414cha’s blog

આપણે ‘ગઈકાલ’નું દેવું ભરવા ઘણી વખત આપણે આપણી ‘આવતી કાલ’ પાસેથી ઉછીનું લઈએ છીએ.-ખલિલ જિબ્રાન
જેણે પોતાના મનને વશમાં કરી લીધું, દુનિયાની કોઈ શક્તિ એની જીતને હારમાં નથી બદલી શકતી.-ભગવાન બુધ્ધ
પૂર્ણ માનવી એ છે કે જે પૂર્ણ થયા પછી અને મોટો થયા પછી પણ નમ્ર રહે છે અને હરહંમેશ દરેકની સેવામાં રચ્યોપચ્યો રહે છે.-રોબર્ટ કટલર
એટલું યાદ રાખો કે આપણી ચિંતાઓ હંમેશા આપણી કમજોરીઓને કારણે જ હોય છે.-રુમાગો
જે લોકો નિ:સહાય લાચાર માનવી પર દયા નથી કરતા એવા લોકોએ શક્તિશાળીઓના અત્યાચાર સહન કરવાનો વારો આવે છે.-શેખસાદી
પોતાને મનગમતું કામ તો દરેક માનવી કરે પરંતુ ગમતું ન હોય તેને પણ મનગમતું બનાવવું જોઈએ.-કામળિયા કાળાભાઈ ‘ઝલક’
જીવનમાં શું નથી મળ્યું એનો હૈયા-બળાપો કર્યા કરતાં જે મળ્યું છે તે બદલ ઈશ્વરનો આભાર માની, મળેલાની મોજ માણો.-અજ્ઞાત
વિરાટ આકાશમાં સહેજ આંખ ઊંચી કરીને દર્શન કરનાર વ્યક્તિ જો તેનું દર્શન સાક્ષાત્કાર સાથેનું હોય તો, ક્યારેક અભિમાની બની શકતો નથી.-કાલેલકર
ધર્મ એટલે વ્યક્તિનો આંતરિક વિકાસ, અમુક સારી ગણાતી દિશામાં તેની જાગૃતિની વૃધ્ધિ.-જવાહરલાલ નહેરૂ
કેટલાક લોકોનો અભિગમ એવો હોય છે કે તેને પીંછાની દયા આવે છે પણ પંખી મરે છે તે દેખાતું નથી.-બર્ક
જીવનતો સૌ પોતપોતાની આશાએ જ જીવે છે પણ બીજાની આશાઓ સાકાર કરવા જ નિ:સ્વાર્થ થઈને જીવે છે તેને ઈતિહાસ આદર આપે છે અને જગત વંદન કરે છે.-ખલિલ જિબ્રાન
જયારે પણ ક્રોધ ચડે ત્યારે એક મિનિટ માટે જો પુનર્વિચાર કરવામાં આવે તો જગતના અડધા સંઘર્ષો અટકી શકે છે.-સ્વેટ માર્ડન
બધી કળાઓમાં જીવન જીવવાની કળા શ્રેષ્ઠ છે સારી રીતે જીવી જાણે તે જ સાચો કલાકાર છે.-થોરો
આકાશમાં ગતિ કરી રહેલાં પક્ષીઓ તમે જુઓ ને જીવનને પણ તેમ જ પ્રશાંત ગતિએ જીવતાં શીખો તો જગત થોડું વધુ સુંદર અને વધુ રસીક લાગશે.-લાઓત્સે

શ્વાસનાં આ યુધ્ધમાં લડતાં લડતાં ખાધા છે એટલા જખ્મો,
કે મારાં જખ્મો માટે મલમ બની શકે તેવી કોઈ ક્ષણ શોધું છું.

મૃગજળ જેવા ભૌતિકસુખ પાછળ ભાગીને લાગ્યો છે અંગેઅંગ થાક,
હવે પળભર બેસીને વિરામ કરી શકું તેવી કોઈ ક્ષણ શોધું છું.

નીકળી જાય છે ક્યારેક તે સમયની આગળ તો ક્યારેક પાછળ,
પણ નથી થયો જેની સાથે મારો મેળાપ તેવી કોઈ ક્ષણ શોધું છું.

કરી લીધો છે આ જીવન જીવતાં ઘણીવાર મોતનો અહેસાસ
પણ એકવાર જિંદગીનો અહેસાસ કરાવે એવી કોઈ ક્ષણ શોધું છું.
– રચિત ધોળકિયા

હતો એ સમય જ્યારે આખા શહેરમાં એક પ્રણયકિસ્સાની ચર્ચા હતી,
હવે યાદ આવે છે કે એ બદનામી અમારી અને અફવા તમારી હતી.

હતો એ સમય જ્યારે દિલોની અદાલતમાં અરમાનોની સુનવાઈ હતી,
હવે યાદ આવે છે કે એ સજા અમારી અને ફરિયાદ તમારી હતી.

હતો એ સમય જ્યારે વિશ્વાસના એરણ પર કોઈના પ્રેમની કસોટી હતી,
હવે યાદ આવે છે કે એ લાગણી અમારી અને માગણી તમારી હતી.

હતો એ સમય જ્યારે ‘તપન’ ની કલમ કોઈ કાગળ સાથે અથડાઈ હતી,
હવે યાદ આવે છે કે એ ગઝલ તો અમારી પણ શાહી તમારી હતી.
– રચિત ધોળકિયા

*મને જીંદગીને મરણની ખબર છે
સફર તે વિસામો, વિસામો સફર છે

મને મોતનો ડરના લાગે કદી પણ
મરણ માનો ખોળોને મીઠી નજર છે

જીવનને મરણતો બે મિસરા મજાના
મળે શેરિયત એ દુઆની અસર છે

જીવન દર્દ છે તો મરણ એનું ઔષધ
બિમારી હઠીલી દવા પણ અફર છે

હતો શોખ જીવન હવે એ વ્યસન છે
મજા એની સાથે ન એની વગર છે

(* પ્રથમ પંકિત શ્રી જયંત પાઠક સાહેબની છે.)

બધાની નહીં આપણી વાત કર
નથી જે કરી ખાનગી વાત કર

તને શબ્દકોશો સલામી ભરે
મને ‘હા’ કે ‘ના’ માં બધી વાત કર

નજરનાં ગુનાની કબુલાત કર
લુંટેલા મુદ્દામાલની વાત કર

મને શું ગમે ? તો મને તું ગમે
તને શું ગમે છે ખરી વાત કર

કહી ના શકાશે પ્રસંગે કશું
મને રોજ થોડી ઘણી વાત કર

કેવી મજાની પ્રેમની દીવાનગી હશે,
કે જ્યાં ‘મરીઝ’ જેવો સમજદાર પણ ગયો.

એના ઈશારા રમ્ય છે, પણ એનું શું કરું-
રસ્તાની જે સમજ દે અને ચાલવા ન દે !

મુજ પર સિતમ કરી ગયા મારી ગઝલના શેર,
વાંચીને એ રહે છે બીજાના ખ્યાલમાં.

એકાદ હો તો એને છુપાવી શકું, ‘મરીઝ’ !
આ પ્રેમ છે ને એના પુરાવા હજાર છે.

લેવા ગયો જો પ્રેમ તો વહેવાર પણ ગયો,
દર્શનની ઝંખના હતી, અણસાર પણ ગયો.

હું કયાં કહું છું, આપની ‘હા’ હોવી જોઈએ,
પણ ના કહો છો એમાં વ્યથા હોવી જોઈએ.

એ ‘ના’ કહીને સહેજમાં છટકી ગયાં ‘મરીઝ’,
કરવી ન જોઈતી’તી ઉતાવળ સવાલમાં.

એ દ્વાર પરના હળવા ટકોરા તો રદ ગયા,
શાયદ એ સાંભળી લે જો માથું પછાડીએ.

એ સૌથી વધુ ઉચ્ચ તબક્કો છે મિલનનો,
કહેવાનું ઘણું હો ને કશું યાદ ન આવે.

બેઠો છું તારી રાહમાં એવી નિરાંતથી,
જાણે કોઈ કહે મને તારી તમા નથી.

એક પળ એના વિના તો ચાલતું નહોતું, ‘મરીઝ’
કોણ જાણે કેમ આખી જિંદગી ચાલી ગઈ.

ફળી છે જે જે આશા, તેના મેં અંજામ જોયા છે,
હવે કાંઈ ખાસ દુ:ખ જેવું નથી થાતું નિરાશાથી.

છે તેથી મારી હરેક વાતમાં પરેશાની,
પવિત્ર દિલ દીધું, જીવન ખરાબ આપીને !

બસ, દુર્દશાનો એટલો આભાર હોય છે,
જેને મળું છું, મુજથી સમજદાર હોય છે.

હવે એની ઉપરથી આપ મારી દુ:ખ કથા સમજો,
જવાનીમાં કરું છું યાદ વીતેલી જવાનીને.

મરણ કે જીવન હો, એ બન્ને સ્થિતિમાં,
‘મરીઝ’, એક લાચારી કાયમ રહી છે.
જનાજો જશે તો જશે કાંધેકાંધે,
જીવન પણ ગયું છે સહારેસહારે.
જિંદગીના રસને પીવામાં કરો જલ્દી, ‘મરીઝ’
એક તો ઓછી મદિરા છે ને ગળતું જામ છે.

ના રહી પહેચાન, કેવો એકલો છું !
હું જ મારું ગાન, કેવો એકલો છું !
યાદનું આવાગમન, ને શૂન્યતાઓ
ના રહ્યું કૈં ધ્યાન, કેવો એકલો છું !
હાલમાં મારી વ્યથા છે કર્ણશી ને-
આ ભુલાતાં જ્ઞાન, કેવો એકલો છું !
આ હયાતીનેય સમજાઈ ગયું છે
સાવ જૂઠી શાન, કેવો એકલો છું !
હું જ છું સાક્ષાત્ સામે આયનાની
હું જ છું અંતર્ધાન, કેવો એકલો છું !
બેઉ બિંદુની વચાળે શોધવું શું ?
જન્મ ને અવસાન, કેવો એકલો છું !

જન્મથી મૃત્યુને પામવાનું નામ છે જિંદગી.
બચપનથી ઘડપણને પામવાનું નામ છે જિંદગી
ભણતરથી ઘડતરને પામવાનું નામ છે જિંદગી
ઓ જિંદગીના દાતા તમારે નામ છે આ જિંદગી.

દુ:ખ કે સુખથી સુખ કે દુ:ખને પામવાનું નામ છે જિંદગી
હાર કે જીતથી જીત કે હારને પામવાનું નામ છે જિંદગી
અણગમા કે પ્રેમથી પ્રેમ કે અણગમાને પામવાનું નામ છે જિંદગી
ઓ જિંદગીના દાતા તમારે કાજ છે આ જિંદગી.

ઈતિહાસના ઈશારે વર્તમાનની રચના છે જિંદગી
પણ ભવિષ્યના અરમાનો માટે વર્તમાનને જીવ્યા તે છે જિંદગી
આમ ઈતિહાસથી ભવિષ્ય પામવાનું નામ છે આ વર્તમાન જિંદગી
ઓ જિંદગીના દાતા તમારે શરણે છે આ જિંદગી.