பிரித்தானிய ஒலிபரப்புச் சேவை (பிபிசி) அறிவியல் | இயற்கை பகுதியில் 14.8.2002 ல் ஒரு செய்திவெளியாயிற்று “முதன்மொழி மரபணு கண்டுபிடிக்கப்பட்டது” என்று அந்தச் செய்தி அறிவித்தது. மாந்தன் பேசும் திறன் பெறக் கரணியான பல மரபு அணுக்களில் முதன்மயான மரபணுவை கண்டுபிடிதது் விட்டதாக அறிவியல் அறிஞர்கள் நம்புகின்றனர்.

இந்த மரபணு இல்லாவிட்டால் மொழியும் மாந்தகுலப் பண்பாடும் மலர்ந்திருக்க முடியாது. ஈறிலக்கம் ஆண்டுகள் கடந்து மனிதன் கண்டு வரும் ( பரிணாம) கூர்தலற வளர்ச்சியின் உந்தாற்றலாக இம்மரபணுவில் தோன்றும் தலையாய மாறுதல்கள் கரணியமாகின்றன. மாந்தன் பேசும் மொழியோடு உறுதியாகத் தொடர்புடைய அந்த மரபணுவுக்கு ‘Fox P 2’ என்று குறியீட்டுப் பெயர் சூட்டியுள்ளனர்.

“பலமொழி மரபணுக்கள் கண்டுபிடிப்பதற்கு முன்னோட்டமாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட முதன்மயான மரபணு” என வால்ப் காங்கு ஈனார்டு கூறுகிறார். செருமனியில் உள்ள இலீப்ழிக் நகரில் உள்ள Max Planck Institute for Evolutionary Anrthropology’ எனும் நிறுவனப் பேராசிரியர் அவர். 10 முதல் 1000 வரை இது போன்ற மரபணுக்கள் இருக்கலாம் என்கிறார் அவர்.

உலகெங்கும் மரபணு பற்றி பல்வேறு ஆய்வுகள் நடக்கின்றன. அதில் சுவையான செய்திகள் வெளிவந்த வண்ணமுள்ளன. மனிதனும் எலியும் ஒன்றுவிட்ட சகோதரர்களாம். டனோசரசு என்ற விலங்கினம் உலகினினின்று அழிந்த இறுதிக் கட்டத்தில் ஒரு சிறிய உயிரியிலிருந்து மனிதனும் எலியும் வேறு வேறாகப் பிரிந்தனவாம். இரண்டும் பிரிந்து தனித்தனி உயிர்களாகி 75 மில்லியன் ஆண்டுகளாகி விட்டன. எலிக்குள்ள 30000 மரபணுக்களில் சுமார் 1% விழுக்காடு அதாவது சுமார் 300 மரபணுக்கள் மனிதனிடம் இல்லை.

அரிசியின் மரபணுக்களை படமாக்குதல் என்று ஒரு அனைதது்லகத்திட்டம் உண்டு. ஒவ்வொரு Molecule அரிசியினுள்ளும் 12 இணை Chromosome உள்ளன. இவைகள் கட்டமைக்கப்படுவதற்கு காரணமான குறியீட்டு மொழிகள கண்டறிய 400 மில்லியன் கட்டளை எழுத்க்களை படமாக்குதல் இத்திட்டத்தின் நோக்கமாகும். International Rice Genome Project II முடித்து II வது கட்ட ஆய்வுக்கு இந்தியா முற்பட்டுள்ளது.

ஒரு மனிதனின் உடலில் 30,000 முதல் 40,000 மரபணுக்கள் இருந்தால் இந்திகா அரிசியில் 45,000 முதல் 56,000 வரை மரபணுக்கள் உள்ளன. சப்பானியர் அரிசியில் 63,000 மரபணுக்கள் மனிதனைக் காட்டிலும் அரிசியில் கூடுதலாக உள்ளன. அரிசியில் உள்ள மரபணுக்கள் வேறு சில செடி கொடிகளிலும் பொதுவாகக் காணப்படுகின்றன. அறிவியல் பல புதிர்களுக்கு இவ்வாறு விடைதேடிய வண்ணமுள்ளது. முடிவு உடனே கட்டத் தேவையில்லை, இத் தேடல்களுக்கு முழு உண்மை புலப்படும் வரை! ஆனால் கடவுளை கற்பித்து அந்தக் கற்பனையை வைத்துப் பிழைக்க மதங்களை உருவாக்கிக் கொண்டவர்கள் உண்மைகள் வெளிப்பட்டு விடக்கூடாது என்று அஞ்சுகின்றனர். உண்மைகள் வெளி வந்தால் தங்கள் பிழைப்பு பறி போய்விடும் என்று அஞ்சுகின்றனர். உலக முதன் மாந்தன் - உலக முதன்மொழி உலக முதல் வழிபாடு உலகின் முதல் பண்பாடு என்று உலகில் உண்மையான வரலாறு கட்டமைக்க ஓயாமல் உழத்தாக வேண்டும் உண்மைகள் ஊர்வலம் வரும் வரை!

நம் ஊர் அறிஞர்களையே முழுமையாக அறிந்து கொள்ளாதவர்கள் நாம். நம்நாட்டு பல மாநிலங்களையே நன்கறியாதவர்கள் நாம். நம நாட்டை ஒட்டியுள்ள அண்டை நாடுகளைப் பற்றி ஒன்றுமே தெரியாதவர்கள் நாம். நம்மைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்று கூடத் தெரியாதவர்களுக்கு உலகில் பல்துறை அறிஞர்கள் ஈடுபட்டுள்ள தேடல் தெரியவா போகிறது.

ஜேம்சு ஏ. மதிசாப் மொழியியல் அறிஞர். திபேத்திய பர்மிய மொழி பற்றிய ஆய்வில் ஈடுபட்டுள்ளவர். 1968ல் சீன-திபேத்திய மொழிகளுக்கான அனைத்துலக மாநாட்டை முன்னின்று நடத்தியவருள் ஒருவர். சீன-திபேத்திய மொழிகளின் சொற்பிறப்பியல் அகர முதலி மற்றும் நிகண்டு தொடர்பான பணிகளில் 1987 முதல் உழைப்பவர். அவர மின்னஞ்சல் முகவரி matisoff@socrates.berkeley.edu. தமிழ் உலக முதன்மொழி என நிறுவ தமிழுக்கும் சீன-திபேத்திய மொழிகளுக்குமுள்ள உறவை ஆய்வு செய்ய சீன-திபேத்திய சொற்பிறப்பியல் அகராதி உதவக்கூடும். அந்த அறிஞருடன் தமிழ்ச் சொற்பிறப்பியல் ஆய்வில் தோய்ந்த அறிஞர்கள் இணைந்தால் இருதரப்பு ஆய்வும் மேம்பாடடையும். உலக மக்கட் தொகயில் கால்பங்கினர் சீன-திபேத்திய மொழிக்குடும்ப மொழிகறைப் பேசுகின்றனர். சுமார் 250 முதல் 300 மொழிகள் இம்மொழிக்குடும்பத்தச் சார்ந்தவையாக உள்ளன. சீனம், திபேத்தியம், பர்மியம் தவிர்த்த ஏனைய மொழிகள் இந்நூற்றாண்டு வரை எழுதப்படாத மொழிகள்.

மொழியியல் அறிஞர் சோசப் கிரீன்பர்கு ஆப்ரிக்காவின் பன்னூறு மொழிகளை ஆய்வு செய்தார். ஆப்ரோ-ஏசியாடிக், நகர்-காங்கோ, கோசான் என்ற மூன்று பகுப்புகளாக ஆப்ரிக்க மொழிகளைப் பிரிப்பார்கள். சோசப் கிரீன்பர்கு நரோ-சகாரன் என்பதைக் கண்டுபிடித்தார். அதன்பிறகு ஆப்ரிக்க மொழிகளை ஒவ்வொன்றுக்குமுள்ள உறவு, மக்கள் பரவல் பற்றிய புதிய உண்மைகள் கண்டறியப்பட்டன. ஆப்ரிக்காவுக்கும் குமரிக்கண்டத்துக்கும் நிலவியல் தொடர்புகள் இருந்தன எனக்கூறி வருகிறோம். உலகின் முதல் மனிதன் கறுப்பிரினத்தவன் (நீக்கிராய்டு) என்றும் ஆய்வுகள் கூறிவருகின்றன. நாமும் நீக்கிராய்டுகளே! நம் மொழிகளுக்கும் ஆப்ரிக்க மொழிகளுக்கு முள்ள உறவு பற்றி ஆய சோசப் கிரின்பர்கின் ஆய்வுகள் பெரிதும் துணைபுரியக்கூடும்.

அண்னையில் மறைந்த இவ்வறிஞரே அமெரிக்காவின் பழங்குடிகள் பேசும் பன்னூறு மொழிகளையும் முப்பதாண்டுகள் ஆய்ந்து மூன்றே குடும்பங்களாகப் பிரித்தார். ஏசுகிமோ (Eskimo-Aleut) நா-தெனே (Na-dane) அமரிந்து (Amerind) என்று பிரித்தார். இந்த ஆய்வுகள் தமிழாய்வுகளுடன் இணைத்து பார்க்கப்பட வேண்டும். ஒப்பீட்டு ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும்.

பிரான்சில் ஒரு கிராமப்புறம், சரக் என்ற கிராமம். அங்கே ஒரு புதிர் உள்ளது. அக்கிராம மக்கள் பேசும் பாசக்கு (Basque) மொழியே அப்புதிராகும். பிரான்சுக்கும் இசுபெயின் நாட்டு எல்லைக்கருகில் உள்ள பாசக்கு மக்கள் பேசும் யுசுகரா மொழி (Euskara) அதன் தனித் தன்மையை காத்துவந்துள்ளது. அயலவர் படையெடுப்பை உறுதியுடன் அம்மக்கள் எதிர்த்து வந்துள்ளனர். அண்மையில் இருக்கும் பிரெஞ்சு மொழியோ ஸ்பானிசு மொழியோ யுசுகரா மொழியில் ஊடுருவாமல் தங்கள் மொழியைக் காத்து நிற்கும் அம்மக்களுக்கு தமிழர்கள் பாராட்டு கூறுதல் வேண்டும். அவர்களால் இயன்ற சாதனை நாம் நிகழ்த்தத் தவறியது ஏன் என்றும் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். அவர்களின் பாறை ஓவியங்கள் ஈராயிரமாண்டு பழமை வாய்ந்தவை என்கின்றனர் அறிஞர்கள். அவர்களின் பாறை ஓவியங்களைப் படித்தறிந்து நம் தமிழ்நாட்டு பாறை ஓவியங்களுடன் ஒப்பாய்வு செய்ய முன்னாள் பிரெஞ்சுப் பகுதியான புச்சேரியின் மொழியியல் பண்பாட்டு ஆய்வு நிறுவனம் முயலலாம்.

ஒரு பழம்பெரும் மொழிக்குடும்பத்திலிருந்தே இன்றைய உலக மொழிகள் இணைந்தன என்பது நாசுதிராதிக் கோட்பாடு. அதில் நம்பிக்கை வைத்தவர் வித்தாலி செடிவோரோசுசின் Vitalg shvoroshkm’ ஆறாயிரமாண்டு பழமை வாய்ந்த மொழிகளை கட்டமைத்து முந்து-நாசுதிராவிக்கு மொழியை கண்டுபிடிக்கலாம் என விளாதிசுலாங் இலியிச் சுவிச்சு நம்புகிறார்.

உலகின் பழமையான அகர முதலிகளையும் இலக்கணங்களையும் துணைக்கு வைத்துக் கொண்டு முந்து-நாசுதிராதிக்கு மொழியைக் கண்டறிய அகரோன் தொல்கோபோலுசுகி (Ahrarom Dolgoplsky) ஈடுபட்டுள்ளார்.

மொழிக் கட்டமைப்பு வரலாறு பத்தாயிரமாண்டு பழமையானது என பெரும்பான்மை மொழியியலறிஞர்கள் நம்புகிறார்கள். ஆயின் பத்திலக்கம் ஆண்டுகள் தாண்டுமளவு பழமை வாய்ந்தது. மாந்த இனம் என்று மொழி தோன்றியது என்று இதனிடையே கண்டுபிடிக்க எவ்வளவு இடர்பட நேரும் என்று நீங்கள் உணர முடியும். நாற்பதாயிரமாண்டு முன்பே மாந்தன் மொழி பேசும் திறன் பெற்றிருந்தான் என கிரிசு இசுடிரிங்கர் கருகிறார். பூம்புகார் 9500 ஆண்டு பழமையானது எனக் கடலடி ஆய்வு கூறுவதால் தமிழரின் சங்க நூல் உள்ளிட்ட நூற்களுக்கு இதுகாறும் கூறிவந்த காலவரையறை மீள் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்டாக வேண்டும். ஆய்வுக்கு ஓய்வில்ல. அறிஞர்கள் அறிவாராக!

மொழிகள மட்டுமல்ல நதிகளையும் அறிஞர்கள் ஆய்வு செய்கிறார்கள். நதிக்கரையில் மலர்ந்த நாகரிகங்களையும் ஆய்வு செய்கிறார்கள். காவிரியாற்றை ஆய்ந்த அறிஞர்கள் தற்போது தருமபுரி மாவட்டத்தில் உள்ள காவிரிபட்டினம் என்ற இடத்தில் முன்னொரு காலத்தில் காவிரி நதி இல்லை என்கிறார்கள். ‘காவிரி நதி முன் காலத்தில் சிவசமுத்திரம் நீர்வீழ்ச்சியை அடுத்து நேர் கிழக்காக காவிரிப்பட்டினம் வாணியம்பாடி வேலூர் வழியாக சென்னைக்கு வடக்காக வங்கக் கடலில் சங்கமம் ஆனதற்கான அதிகாரப்பூர்வ எடுத்க்காட்டுகள் கிடைக்கின்றன. கால ஓட்டத்தில் ஆற்று ஒட்டத்திலும் பல மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன என்பதற்குத் தமிழிலக்கியங்களும் சான்றாக உள்ளன. அப்பர் காலத்தில் காவிரி நடுவிலிருந்த திருத்துருத்தி சுந்தரர் காலத்தில் காவிரிக்கரையிலிருக்கும் கோவில் ஆயிற்று. பாடல் பெற்ற பழைய திருக்கழிப்பாலைக் கோயிலை கொள்ளிட வெள்ளம் கொண்டு போய்விட்டது. வடமுல்லை வாயிலுக்கு அருகில் பெரிய மணல்வெளி காணப்படுகிறது. பழங்காலத்தில் பாலாற்றின் கிளை ஒன்று இவ்வழியே சென்று வறண்டது. சுந்தரர் காலத்தில் துறையூர் பெண்ணையாற்றின் வடக்கிலிருந்தது. இப்போது பெண்ணை ஆறு துறையூர்க்கு வடக்காக ஓடுகின்றது. எனவே தற்போதைய பாலாறு பண்டைக் காலத்தில் காவிரி ஆறாக ஓடியது என்ற உண்மையை தளிவாக உணர முடிகின்றது. காவிரி சென்னைக்கு வடக்கில்தான் கடலில் சங்கமம் ஆயிற்று” என அய்தராபத்தில் உள்ள தேசிய தொலை உணர்வு நிறுவன விஞ்ஞானி செயற்கைக்கோள் மூலம் எடுக்கப்பட்ட படங்கள் கொண்டு ஆய்ந்து சொல்லியுள்ளனர்.

கடவுள்களும் கடவுட் கதைகளும் நம்பிக்கைகளும் ஒவ்வொரு நாட்டிலும் எப்படி வந்தன என ஒப்புநோக்குவோர் எல்லாமதமும் ஒன்றே! எல்லா தொன்மங்களும் ஒன்றே! நாடுவிட்டு நாடு நம்பிக்கைகள் ஒரே அடிப்படையில் உருவாகியுள்ளன எனவும் அறிவார்கள்.

ஆப்ரிக்கத் தொன்மங்களில் நிலமும் வானமும் நெடுங்கால முன்பிருந்தே நிலவி வந்ள்ளன என நம்புகிறார்கள். நிலம் மிருதுவாகவும் நீரற்று வறண்டு கிடந்ததாம். யாரோ ஒரு கிழவி நீரைத் திருடிப் பதுக்கி வைத்து விட்டதாக ஒரு கதை உள்ளது. வேறொரு கதை விலங்கு ஒன்று நீரைத் திருடி மறைத்து வைத்தாக உள்ளது இரண்டு கதைகளிலும் மக்கள் தலைவன் (அ) தொன்மத்தலைவன் நீரைத் திருடியவரிடமிருந்து மீட்டு மக்கள் பயன்பாட்டுக்கு அளித்தாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. அகத்தியர் கமண்டலத்தில் அடைபட்ட காவிரியை காகம் ஒன்று விடுவித்த நம் கதையுடன் இணைத்துப்பாருங்கள்.

வட ஆசியாவின் சபீரியாவ எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் கிறித்துவமும் இசுலாமியம் புத்த மதமும் அங்கு நுழையுமுன் பதினாறுக்கும் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டுக்குமிடையே சபீரிய மக்களின் மதம் Shamanism ஆகும். Shaman என்ற சொல் துங்குசிக் மொழியில் தீவிர உணர்ச்சி பெருக்கெடுத்து ஆடும் ஒருவனைக் குறிப்பதாகும். உருசியி மொழியிலிருந்து சபீரியா முழுக்க பரவியது. மேற்கு ஐரோப்பிய மொழிகளில் பரவி இன்று வெறியாட்டுக்கு உலகளாவிய அறிவியல் சொல்லாக மாறிவிட்டது. ஆவிகள் பிடித்துக் கொண்ட மனிதன் வெறியாட்டாடி மக்களை மருளச் செய்தான். ஆம் நம் நாட்டு சாமி வந்து ஆடுதலுக்குச் சற்றொப்ப இணையான சபீரிய மதம். சாமி ஆடுபவன் சபீரியாவில் மட்டுமா? இங்கும் போதயில் ஆடுபவனும் சாமியாக வழிபடப்படுவதில் இருந்து உலகெங்கும் மக்கள் நம்பிக்கைகள் ஒரே தன்மையாக உள்ளதை உணரலாம்.

தீ வழிபாடும் சபீரிய மக்களிடம் நிலவியது. அடுப்பை கடவுளாக வழிபட்டனர். சபீரியர்கள். தீயை முதியபெண் வடிவிலும் வழிபட்டார்கள். தீ கிலக்கி என்ற வழிபடு தெய்வமாயிற்று. நெருப்பின் தாய் நானானியன்ச என அழைக்கப்பட்டாள். தீயின் பாட்டி எவென்கி எனப்பட்டாள். எரியும் தீயில் உணவுப்பொருட்களை தூக்கி எறிந்து இதை தீயே நீ உண்டு எமக்கு நல்ல விலங்குகள் வேட்டையில் சிக்கி உணவாக வாழ்த்துவாயாக என சபீரியர்கள் கோருவாராம். தீ வழிபாடு தமிழரிடயே உண்டு என்பதற்கு தமிழில் உள்ள தெய்வம் என்ற சொல்லே சாட்சியாகும். தீயை மூட்டக்கூடிய மரத்தாலான ஞெலிபுகோல் தமிழரிடமிருந்த தொன்முது கருவிகளில் ஒன்று. அதன் திரிபே கல்லால் வடிக்கப்பட்ட சிவலிங்கமாகும். தீயின் நிறம் பற்றியே சிவந்த வடிவினன் எனச் சிவன் உருவகிக்கப்பட்டான். சிவன் படைக்கப்பட்டபோதே தமிழனுக்கு சிகப்புத் தோல் மீது இருந்த மயக்கம் வெளிப்பட்டது. சிவன் முதல் சினிமா நடிகைகள் வரை கருநிறத் தமிழன் சிகப்பு நிறத்திடம் மயங்கி நிற்பது மாறவில்லை. சபீரிய இனக்குழுக்களான சூக்சி, கொரயாக் ஆகியவர்களும் நம ஞெலிபுகோல் போல் மரத்தாலான தீ கட கோலை வைத்து வழிபட்டனர்.

கௌகாசசு பகுதிகளிலும் வீட்டில் உள்ள அடுப்பு கடவுளாக வழிபடப்பட்டது. மலை வாழ் மக்களான இங்குசசு, ஓசசட்டுசு, சியார்சியன்கள் நெருப்பையும் சாம்பலையும் வழிபட்டனர். தீய ஆராதனை காட்டுவதும் சாம்பலை திருநீறெனப் பூசுவதும் நம்மவர் கையாளும் பழக்க வழக்கம். கௌகாசசு பகுதியிலும் அதேபழக்கவழக்கம்! இவை மனித மனம் ஒரே தன்மையில் சிந்தித் வந்துள்ளதை உங்களுக்கு உணர்த்த வில்லயா?

வேளாண்மை தொடர்புடைய வழிபாடுகள், முன்னோர் தொடர்புடைய வழிபாடுகள் என்றுதான் உலகின் பல சமுதாய மக்கள் கடைபிடித்தொழுகியுள்ளனர். வோல்கா பகுதியிலும் மேற்கு ஊரல் பகுதிகளிலும்வசந்த கால விடுமுறைகள் நிலத்தில் உழுவதற்கு தொடங்குவதையும் விதை தூவுவதை ஒட்டியுமே அமைந்தன. சிறப்பான உணவு தயாரிக்கப்பட்டு மண்ணுக்கு படையலிட்டு அம்மக்கள் உண்டுள்ளார். தமிழர் கொண்டாடும் பொங்கலும் உழவர் திருநாளே! வோல்கா பகுதி மக்கள் ரஷ்யாவில் கொண்டாடியதும் உழவர் திருநாளே! உலக சமுதாயங்கள் பலவற்றில் உழவர் திருநாள் கொண்டாடப்பட்டு வந்துள்ளது.

ஸ்லாவ் மக்களும் வேளாண் பணி துவங்கும்போதும் முடிவுறும் போதும் விழாக் கொண்டாடி வந்துள்ளனர். கதிரவனை வழிபட்டுள்ளனர். உதயசூரியன் வழிபாடு உலகெங்கும் காணக்கிடப்பதாகும். பல்வேறு சமுதாயங்களும் உதயசூரியன் எங்கள் இதய சூரியனே என்று வழிபட்டு வந்துள்ளனர். Svarog, Dazhdbog, Khors ஆகிய மூவரும் சூரியக்கடவுளரே! பெருண் என்ற இடிக்கடவுளும் ஆடுமாடுகளைப் பாதுகாக்கும் கடவுளாக Veles (volos) இருந்தார். வேலசு வேலவனாகியதா? வேலவன் வேலசு ஆகியதா? முருகனை வழிபடுவோர் மூளையை பிய்த்துக் கொள்ளட்டும்.

ஸ்காண்டிநேவியப் பகுதிகளில் மக்கள் வழிபாட்டுமுறை பற்றி அறிய யயயய என்ற பாடல் தொகுப்பு நமக்குப் பயன்படுகிறது. 11(அ) 12ம் நூற்றாண்டில் Saemund Sigfussion என்பவரால் தொகுக்கப்பெற்ற பாத்தொகுப்பு நூல்மூலம் பல செய்திகளை நாமறியலாம். கடவுள்கள் உலகை ஆளம் முன்பு இயற்கைக்கு மாறான சக்திகள் மண்ணுலக ஆண்டதாக நம்பினர். Jotnars எனப்படும் அத்தகு மனித ஆற்றலிலும்மேம்பட்ட சக்திகளை கடவுள்கள் கொன்றனராம். YMIR என்ற பூதத்தைக் கொன்று வானத்தையும் பூமியையும் கடவுள் படைத்தாராம். மரங்களில் இருந்து மனிதர்களை கடவுள் படைத்தாராம்.

இயற்கையின் ஆற்றல் ஒவ்வொன்றையும் பேரழிவு ஒவ்வொன்றையும் கடவுள்களாக உருவகித்து மெக்சிகோவில் வழிபட்டனர். முக்கியமாக மூன்று கடவுள்களில் ஒன்று Quetzalcoatl. பச்சைத்தோலுடைய பாம்பே மெக்சிகோவில் வழிபட்ட கடவுள். பாம்பு வணக்கம் பாரெங்கும் பரவி இருந்தது. திராவிடர்கள தஸ்யூக்கள் என்றார்கள் ஆரியர்கள். நாகர்கள் எனவும் திராவிடர்கள் குறிப்பிடப்பட்டனர். நாகவழிபாடு இங்கு நிலவி வந்துள்ளதற்ககு நாக்பூர், நாகப்பட்டினம் முதலிய ஊர்ப்பெயர்களோடு ஒவ்வொரு பாம்புப்புற்றுக்கும் துணிசுற்றி மஞ்சள்நீர் தெளித்து வழிபட்டு வருவதே உணர்த்தும். கடவுள்கள் பலவாக இருந்து கடவுள்களை ஒருங்கிணைக்க முற்பட்ட போது சிவன் கழுத்தில் பாம்பும் தலைமுடியில் பிறையும் ஏறிக்கொண்டன. காளை மீது சிவன் ஏறிக்கொண்டார். நாகமும் திங்களும் தீயும், தீ வடிவினனான சிவனும், காளமாடும் தனித்தனிக் கடவுளாக இருந்து ஒருங்கிணக்கப்பட்டவர்கள். கதிரவன் வழிபாடு போன்றே திங்கள் வழிபாடும் இருந்ள்ளது. இதில் வியப்புக்குரிய ஒற்றுமை சிவன் தலைமீதுள்ள பிறைக்கும் பிறை தொழும் இசுலாமிய மரபுக்கும் இடை நிலவும் ஒற்றுமைக் கூறுகளே ஆகும்.

சீனாவில் Sheng-Nong எனும் பெரிய தெய்வீக உழவனை வழிபட்டனர். முதல் உழவுப் பணி தொடங்கும் போது அக்கடவுள் வழிபடப் பட்டது நமது பொங்கல் திருநாளுடன் ஒப்புக் நோக்கத்தக்க.

ரஷ்ய அறிஞர் Sergei Tokarov மதங்களின் வரலாறு பற்றி எழுதுகையில் வந்தேறு குடிகளாம் ஆரியர்கள குறிப்பிட்டு ஈரானிய மேட்டு நிலப்பகுதிகளிலிருந் இந்தியாவுக்கு வந்தவர்கள் என்கிறார். மொகஞ்சரரோ நாகரிகத்தை உருவாக்கிய இந்தியாவின் பூர்வீகக் குடிகளுடன் பண்பாட்டு தொடர்பு அற்றவர்கள் என்கிறார். அவர் ஆரியர்கள் முதலில் சிந்துச் சமவெளியையும் வடமேற்கு இந்தியாவையும் கைப்பற்றியபின் கங்கைப் பாசனப்பகுதிகளையும் கைப்பற்றினார்கள் என்கிறார். 33 கடவுள்களை ஆரியர்கள் வழிபட்டதாகச் சொல்லும் அந்த ரஷ்ய அறிஞர் இருக்கு வேதத்தில் 3399 கடவுள்கள் ஓரிடத்தில் சொல்லப்படுவதயும் சுட்டிக் காட்டியுள்ளார். எழுத்தில் வடிக்காத வாய்மொழியாக மட்டுமே பேசப்பட்ட மொழியை கொண்டிருந்த ஆரியர்களிடம் தோற்ற திராவிடர்களில் அறிஞர்கள் தம்மொழியின் மாண்ப என்றென்றும் நிலைநாட்ட எண்ணங் கொண்டு தமிழ் எழுத்க்கள் 33 ஐ ஆரியக் கடவுளாக்கி அமைதியான முறையில் பழி தீர்த்க் கொண்டதாக எம். சுந்தரராசு எனும் அறிஞர் அழகுற ஆய்ந்து எழுதியுள்ளார். 12 உயிர், 18 மெய், 1 குற்றியலுகரம், 1 குற்றியலிகரம் என்னும் 33 தமிழ் எழுத்க்களை ஆரிய வந்தேறிகள் தலைமீது கடவுளாக ஏற்றிச் சுமக்கச் செய்த பெயர் தெரியாத அந்தத் திராவிடவியல் அறிஞர்கள தமிழுலகம் நினைத்து நினைத்து போற்ற வேண்டும்.

நந்திவர்மன், பொதுச்செயலர், திராவிடப்பேரவை, புதுச்சேரி, இந்தியா

UNIVERSAL FESTIVAL OF HARVEST

N.Nandhivarman

Tamils are celebrating Pongal. In North India it is known as Sankranthi. This festival of harvest is universal one practiced by remote tribes on earth and people of various cultures, which again proves the oneness of humanity.

In the Volga region when the Sun was moving in the direction of spring, people came together to forecast the future harvest. The Mari and Chuvashes, tribal groups in Volga region prepared special food for this festival of harvest. These festivals were connected with first ploughing and sowing. The festivities took place in the field. A little bit of food was sacrificed to Mother Earth.

Slav people had their sun deities. They were called Svarog, Dazhbog, and Khors.The word god (bag) is same in all Slavic languages. You can see the resemblance with Iranian baga and Indian bhagwan with the Slavic bag. These similarities also remind us that beliefs are universal.

The Zulus of South Africa worshipped the Goddess Nomkubulwana. They believed that this goddess made land fertile and was the mythical originator of agriculture. Only women did all farming work among Zulu tribes and they only performed rites and chanted prayers for a good harvest.

Almost all people of the Caucasus region worshipped guardians of harvest and other kind of livestock. Does it make us think about Maattu Pongal, thanksgiving to cattle prevalent among Tamil people.

Celtic gods were guardians of fertility and agriculture. River Gods and Spring Gods were existent. Esus was the god of plant life.

In Mexico the agrarian influence could be seen in the Uitzilopochtti cult. During the celebrations held twice a year an enormous dummy of the God was made out of flour dough and honey. After the religious rites are over the figure was broken into pieces and eaten by all the participants.

In the Chinese civilization the cult of Shen-nong i.e Divine Farmer is note worthy. The legendary Divine Farmer is supposed to have invented agriculture. A special sacrificial altar was devoted to him in Peking, where the emperor solemnly brought offerings. In early spring every year an important state ceremony was held to mark the first ploughing season. The Chinese Emperor accompanied by prominent dignitaries ploughed a furrow on a sacred plot of the land. The God of the land was known as She and peasants offered sacrifices to her as part of spring and autumn rituals.

 In the Shintoist religion of Japan the most revered Gods are Amaterasu i.e Sun Goddess and Inari i.e Rice Man, the guardian of farming portrayed with two rice stalks and often together with a Fox.

In the ancient Egyptian religion the God Osiris deserves mention. Every year Egyptians celebrated the death and resurrection of Osiris. The image of Osiris was made out of sown wheat on the layer of soil that was sprinkled into a special wooden frame. These festivities lasted 18 days and involved ritual plouging and sowing. Osiris is the direct personification of grain,

In Asia Minor the Mother of the Gods was named Ma, Rhea, and Cybele. Her husband was a young god of fertility named as Attis. There is also another myth about the deity of plant life and fertility. God Telepinus once suddenly disappeared it is stated. Because of his disappearance grass dried up. Fields failed to yield crops. Cattle stopped multiplying. Woman no longer bore children. To put an end to this state of affairs the other gods organized a search for this God. A bee found him and awakened him, so goes the myth.

In Greek religion in the agricultural cult Demeter, the goddess was offered with bloodless offerings like fruits, grapes, honey combs and freshly reared sheep wool. These offerings were placed on an altar and covered with olive oil. Numerous such stories, myths and beliefs could be found in various civilizations. The Greek Goddess Hera wife of God Zeus was apparently a cow goddess. Signs of cow worship were found in excavations. It is heartening to note that Tamils worshipping cow goddess in Maattu Pongal times is a practice found in Greek civilization too.

In the Roman religion in the first month of spring March , festivities were held in honour of Mars. Faunus was the guardian angel of livestocks and he was the god of shepherds. At the end of winter on Feb 17 a jolly holiday Lupercalis was celebrated in her honour. Liber was the god of wine making. Saturnus the god of sowing. Jupiter the god of grapes.

Romans too worshipped gods as Pax (Peace), Spes (Hope), and Virtus( valour), Justitia (Justice), Fortuna( Happiness) etc. If we analyze at the concepts on religion in various cultures we can understand its inherent meanings. Mankind had been striving to be grateful to Nature and agricultural festivities like Pongal demonstrate this common urge of human race, which is one and indivisible. While Tamil people hail Pongalo Pongal an d thank Nature for its kindness, Harvest festivals of  various civilizations reminds us that our festival has universal appeal.

THE GRANDEUR OF SENJI THE FORT OF VALOUR

N.Nandhivarman

“The Travels of Father Pimenta in 1597” led him to Senji, the Fort town in Tamil Nadu 60 kms away from Pondicherry coast. “ Oh! It is bigger than any city in Portugal, except that of Lisbon “ he exclaimed. Kindt in 1614 on his visit admitted that Senji is as large as Amsterdam. Jean Deloche, the noted historian from the Ecole Francaise D’Extreme Orient of Pondicherry frequented Senji for 6 long years to do research and in his valuable French treatise  “Senji Ville Fortifie’e du pays Tamoul (2000) “says, “Senji, immortalized by Desingh’s ballad, still popular in South India, is a significant place in the Tamil country. Successively occupied by the Hindus of Vijayanagar, the Nayaks, the Muslims of Bijapur, the Marathas, the Mughals and finally by the French in 1750, it was, at the end of the sixteenth century, one of the biggest cities of the peninsula.”

C.S.Srinivasachari in his “History of Gingee and its Rulers” (1943) narrates the ground situation thus “ It is a melancholy reflection for the historian, that what was once a scene of bustling animation, the dazzling military pomp, can boast at present of only few humble habitations, with a handful of peaceful agriculturalists. Where once chargers pranced in martial array, the bullocks drag the plough share, goaded by a half naked farmer and the spider weaves its web where rulers once sat in state and administered the affairs of the realm.”

The Fort may be in ruins, the town may have lost its grandeur, but among the rulers only one name and that too of a young boy hailing in a family that came all the way from Bundhelkand to rule a Tamil territory has been adored for his valour and folklore made his name immortal in peoples memory. Yes it is Raja Desingh who flashes in our mind whenever we think of Senji. M.G.Ramachandran played the role of Raja Desingh in a Tamil movie, but his fans could not digest the death of the hero and the film failed at box office. But in real life the memory of Raja Desingh is “preserved even to this day in every town and village of South India. The wandering minstrel sings to groups of villagers under the banyan tree of the heroism of Raja Desingh of how he loved and fought and fell,” says C.S.Srinivasachari.

The Moghul Monarch Aurengazeb made a chieftain from Bundhelkand, Swarup Singh, the ruler of Senji in 1700 A.D. Swarup Singh passed away in his old age in Senji in 1714 A.D. Hearing his death, the son of Swarup Singh, Desingh started from Bundhelkand towards Senji. At that juncture he would never have dreamt that the journey to immortality had started. Since a firman had been granted by Aurengazeb in his father’s favour by way of hereditary right Desingh took up formal possession of the jaghir. The Nawab of Arcot Sadatullah Khan was aghast at this assumption of office, since Swarup Singh was a defaulter to the tune of 70 lakhs for a prolonged period of a decade. This contentious issue led to an uneven war. Nawab Sadatullah Khan’s army comprising 8000 horsemen and 10,000 soldiers marched to capture Senji. Raja Desingh had only 350 horses and 500 troopers but he could not be cowed down by brutal force. He stood up against a mighty army and fought till last breath. His queen immolated herself in the funeral pyre. Thus a young Rajput of 22 years old got a unique place in the history of Senji, a fort of many a siege and wars.

Now while researches are undertaken the amazing facts about Senji are emerging slowly.

“This site is particularly interesting for a student of military architecture, because it is the only one in India where a full sequence of the defense systems used in the subcontinent, from the Vijayanagar period to the European conquest, can be observed. It is also the only one where we can follow, for at least four centuries, the adaptation of the defense to the progress of artillery” That is how Professor Jean Deloche of the Ecole Francaise D’Extreme Orient describes in his French book Senji (gingi) Ville fortifie’e du pays Tamoul published in 2000 with 40 line drawings and 334 photographs. This book is the only one of its kind and we have to wait for another six months to see its English version in print.

In his researches Jean Deloche is stunned by “ the deep knowledge of water management, a noteworthy engineering skill and boldness of enterprise. Water is made available throughout the year because it is stored in the weathered granite mass, acting as sponge or a filter and reappears as springs in natural reservoirs called “sunai”. On the six fortified hills, all depressions, cavities, anfractuosities, deep fissures, fractures, where water could be stored have this way been used. Moreover they were systematically enlarged by addition of a brick wall “

This impregnable fortress had fallen in alien hands and such defeats are made a post mortem by a French scholar Bourdot in his book “18 th Century Pondicherry.”  “It was a revolt amongst the besieged that opened the gates to Bijapur’s army. It was an act of treason that enabled the Maharatta Shivaji to take possession of it in 1677. Without the help of corruption the place would never had fallen to the Moghul power twenty years later. Lastly it is doubtful whether Bussy with his 200 men would have been able to succeed in just few hours, with a raid that resulted in the surrender of the garrison, had it not been the panic and terror that could overcome the most courageous of the defenders during a night attack contrary to all rules especially that night was without moon or stars and when the assailants are yelling demoniacally in an unknown tongue”. M.Bourdat deserves due applauds for placing these truths in the pages of history to set the record straight.

 Jain Saints had dwelled in the hills of Gingee from 2 nd century to 6 th century, as evident by many stone carvings and other evidences of being citadel of Jainism. Gingee was under Pallava Emperors between 600 to 900 AD. Chozha Emperors ruled Gingee between 900 to 1103 AD. In the stone epigraphs at Aanangur of Athitya Chozhan (871-907) and of Athiya Chozhan II (985-1013) it becomes crystal clear that Chozha Emperors ruled Gingee. Pandya Emperors, Chozha Rulers and Hoysala Kings ruled between 1014 to 1190 AD. Yadhava kings ruled Gingee between 1190 to 1330 AD. It came under Vijayanagar rule from the fag end of 14 th century and for 150 years it was under Vijayanagar rule. It saw the rule of Bijapur Sultans between 1649-1677 AD. Maharastrians ruled from 1677-1697. Moguls were in power from 1700-1750 AD. It slipped between British and French rule from 1750. This is in nutshell the historical imprints left on Gingee, and for such a Fort which has a history dating back to 1800 years if proper publicity is made in abroad it will definitely attract world tourists. It also needs the help of world agencies that protect heritage to improve its infrastructure and other amenities.

The Fort at Gingee declared as National Monument from 1921 is under the Archeological Department. Its history and the archeological finds in its vicinity must be publicized to promote archeological and historical tourism. But no steps are afoot in governmental promotion of archeological and historical tourism. It is a miracle that a Fort that has seen many a battle is still there for everyone to see. The Collector of South Arcot recommended to the Board of Revenue in 1803 to demolish the Gingee Fort fearing it may fall into the hands of French. Around 1850 again someone wanted to convert Gingee Fort into a depot for storage of salt. . Fortunately these suggestions were not carried out.

We have a living monument, a marvel which should be utilized properly and Union Tourism Ministry must contemplate on marketing Senji in the Tourism market.

STONE INSCRIPTIONS SPEAK

N.Nandhivarman

Monuments, Inscriptions and copper plates speak. They reveal the past. Epigraphists unearth history hidden in these. There are around 535 stone inscriptions found out till date which includes Sanskrit (4), Kannada (2), Latin (1), French (2), Armenian (1) and most of the ones in Tamil. Late Pulavar Kuppusamy and Villianur Venkatesan did the compiling of these epigraphs. Professor Vijayavenugopal Senior Research Fellow of the Epigraphy Section of Ecole Francaise D’ Extreme-Orient of Pondicherry had translated these and a new book is on the anvil.

For more than 1000 years of our history could be traced in these stone inscriptions.  The rule of Rastrakooda king Kannaradevan comes to light through 16 inscriptions. Similarly sixteen Chozha Emporers have ruled Pondicherry region, which is recorded in 220 inscriptions. Eight Pandyan kings (18), Two later Pallavas (13), Thirteen Vijayanagara Kings (27) and under Sambuvaraiyer (3) are the break up of the total 535 stone inscriptions found in and around Pondicherry.

Almost all major villages of Pondicherry and Karaikal regions have these inscriptions namely Thirubuvanai (188), Madagadipattu (83), Thirunallaru (51), Villianur (50), Thiruvandarkoil (42), Bahour (45), Pondicherry (30). In Karaikal region at Karaikal (10), Thirumalairayanpattinam (6), Nallambal (7), Mathur (1), Nedungadu (1), Sethur (3), Sorakudi (1), Melponsethi (1) Pandasozhanur (7), Thirukanji (3), Kariamaniccam (2), Keezhkasakudi (2), Melkasakudi (1) and Dharmapuram (1).

Coming to recent past a monument of a brave soldier reminds us about the year 1778 when Pondicherry was under siege by the British. The brave sons of Pondicherry with only 1000 soldiers defended their soil fiercely against the 24,000 attackers. An isolated commemorative stele of a brave Englishman Captain Aug de Morgan killed by the French artillery on 11 th October 1778 stands on a barren terrain near Jipmer Hospital. This monument reminds us of not only the bravery of Pondicherrians but also their nobility to pay due respects even to the enemy warrior.

Another Tomb of Pauline de Kerjean nephew of Dupliex, a little girl who served in the Deccan wars epitomizes brave French womanhood.” The skulls, bats and tibia are symbols more sinister than comforting flames that represent the eternal soul,” writes M.Bourdat, Professor of Literature in Lycee Francaise.

The Annual Reports of Indian Epigraphy 1887-1905 is the first of its kind in Indian subcontinent on listing out the various stone inscriptions. J.Burges, the Director General of Archaeological Survey of India and E.Holtzsch, the Epigraphist of the Archaeological Survey of South India are the pioneers who laid down the foundation for epigraphic studies. In French India at the same time French scholars have unearthed many stone inscriptions. Jouveau Dubaille found a stone monument in the garden in front of present day Raj Niwas which speaks about the fortifications on the shore together with“ Port Marine”  built by Joseph Françoise Dupliex, the Governor of Pondicherry.

While these speak about recent history stone inscriptions are useful to know how this area was ruled. Though 535 epigraphs speak about various rulers at most of the period Pondicherry was part and parcel of Nadu Nadu, which means middle country. There are historical reasons for this region to be called as Nadu Nadu. The Pallava rule did not extend up to Pennaiyaaru and Chozha rule was up to Vellaru. In between these around 10 small states were there such as Vanagoppadi, Singapuranaadu, Oymanaadu, Vesalipadi nadu etc. These areas ruled by small states were called Nadunadu. The Saivite book of hymns Thevaram calls the pilgrimage centers in this region as Nadu Naattu thirupathigal.

From these inscriptions we understand how the territory was divided into Mandalam, Kottam, Kootram similar to District, Taluk and Panchayat. The subdivisions for purpose of revenue have been divided into 28 valanaadugal. Athiraja valanaadu was named after Rajathirajan I. This comes to public notice while epigraphists found this inscription at Tirunallar  which belonged to the regime of Rajendra II.

The book by the Ecole Francaise D’Extreme Orient had generated lot of interest among public, as they were hoping that this book will throw more light on how this region was ruled and what were the social customs prevailing during that period etc. For instance in one inscription dating back to 1000 years in Bahur the word untouchable (Theendathagar) is used, wherein the tank desalting work was forbidden to untouchables since that water reaches the deity. That may be the first instance of that word being used, scholars opine.

Anyhow stones reflect the societal practices of those days be it good or bad. A true historical perspective emerges, and Pondicherrians come to understand their region more with scholars throwing more light.

TOPONYMICAL PROBE TRACING ONENESS OF HUMANITY  

Pondicherry is a melting pot of various linguistic groups and cultures. Therefore it is no surprise that lot of people from Orissa have found a haven in Pondicherry. Trailing them to study for his research papers R.Balakrishnan I.A.S, Chief Electoral Officer of Government of Orissa often visits Pondicherry. There is another dimension to his visits, which is to pay respects to his teacher Dr.Vijayavenugopal of Ecole Francaise D’Extreme Orient. Mr.Balakrishnan had presented numerous research papers and he specializes in toponymical probe.

“Place names are fossilized representations of the past. In retracing the footprints of our ancestral migrations, place names can be our guiding stars. Our case in this regard is built on the foundation that the migrating people do carry their place names and reuse them in new found homeland as a mark of continuity with past.” says R.Balakrishnan explaining the rationale of the toponymical probe he had ventured into.

 In an article that appeared in the International Journal of Dravidian Linguistics, R.Balakrishnan throws “New lights on ancient contacts between Kalinga and Indonesia”. A study conducted by him revealed remarkable similarities between the place names of Java, Sumatra and Bali regions of Indonesia on one hand and the places of Southern Orissa on the other hand. The Chilka region of Orissa seems to have been the focal point of Kalingan interactions with South East Asia.

 Balakrishnan is serious in his research and had done extensive travel to remote regions to draw similarities of place names. In another research paper titled Tamil: A Toponymical Probe he had given a long list of place names that bear the “Tam” prefixes. In a state wise alphabetical list of Tam prefixed place names in India, he states that in Andhra Pradesh [29], Arunachal Pradesh [11], Assam [38], Bihar [53], Gujarat [5), Goa [1], Haryana [3], Himachal Pradesh [34], Karnataka [24], Maharastra [120], Meghalaya [5], Manipur [14], Madya Pradesh [60], Nagaland [4], Orissa [84], Punjab [4], Rajasthan [26], Tamil Nadu [10], Uttar Praseh [64], West Bengal [24] with a grand total of 612 places names resembling Tamil and Tamil influences do occur.

The spread of Tamil conquests and migration

This research may sound funny, but researches are always working out new avenues to trace truths of the past. One of the pioneers of rice research in India Mr.Ramiah had identified Jeypore region of Orissa as another independent center of origin of rice. Subsequent researches established that broad geographical region comprising Jharkand; Chattisgarh, Western Orissa and Jeypore tracts of Orissa satisfy the basic requirements to claim as center of origin of cultivated rice. If one can trace roots of rice cultivation why not trace roots of a civilization and its spread, asks Dr.Arivunambi, Dean of Tamil Studies in Pondicherry University.

 “In the Godda District of Bihar there is a village named Tamilgoda. In that District alone there are 12 place names, which end goda Tamilgoda is one of them. In the Puri District of Orissa a place name called Tamilikudi draws our immediate attention. There is no need to establish the Dravidian etymology of the suffix kudi. Tamilikudi is not an isolate case of occurrence as there are 37 place names with kudi suffix within the administrative boundary of Orissa.

 “In the process of locating Tamil related place names the entire list of India was scrutinized and I found a name called Tamia in Chindwara District of Madya Pradesh. Having come across Tamilgoda and Tamilkudi is not surprising to me. However when this name was noticed in the surprising company of such typical Tamil place names Palani, Tekadi, Theni, Bodi and many other geographical names that are in currency in the Madurai region of Tamilnadu and its adjoining upcountry neighbor Idukki, its significance and implications could be understood,” says Balakrishnan.

 Another research paper titled  “Toponymy of Konark”, by Balakrishnan traces the spread of the word Kona. The place name of Konark is a combination of two words kona and arka. A search for Kona as a place name prefix reveals as many as 249 occurrences. Out of this Kona, a mono word place name has been used at least in 13 places [4 in Andhra Pradesh, 3 in Uttar Pradesh, 2 in Madya Pradesh one each in Orissa, Bihar, Haryana and Maharastra]. Kon seems to be a universal term. ‘The primitive tribes of Austro-Asiatic and Dravidian origin use the term as much as the speakers of Indo-Aryan do. Even the English terms such as cone, conical based on Latin conus (derived from Greek konus) show definite affinity with the term. 

Depending on the context, Vedic people used a number of terms to denote angle and most common of them is Karna. The term Karna means Sun, the son of Kunti by Surya and hence the sun nexus of the term would be obvious. Karna denoting ray or beam of light is considered to be the basis for the Greek term Karneios that means radiant. This establishes the nexus between the angle and ray. The Peruvian prefix Kon means Sun and the mythical Sun king who claimed direct descent from Sun is called Kon-Tiki. So goes on Balakrishnan identifying in Iran on the Gulf of Oman just 3 km away from main coastline a village called Konark. About 5 kms away from Persian Gulf he traces another village Konark. Again in the plateau of Iran he finds Konark. The toponymical probe is a new way to establish oneness of the human race. Deveneya Paavanar and his successor R.Madhivanan have used etymological probes to prove that all languages emanated from one common language. As all continents were once united in Pangea that in Latin means All Earth, the distribution of place names across continents in another way proves continental drift and the migration of human race from one place to another.