sithUrkkAranin cinthanaic cithaRalkaL

டம டம டம டம...

அய்யா ஊடு மாறிப் போயிட்டாருங்க, அல்லாரும்அங்க வந்து
சேந்துடுங்க...

டம டம டம டம...

I am testing my new blog home at blogspot site. Please visit here. Thanks.

இடைக்குழப்பம்

ஓசியிலே கிடைக்கிறதைக் குறை சொல்லக்கூடாது, இருந்தாலும் சொல்லாம இருக்க முடியலே. இந்த backblogங்கிற கருத்துக் கையாளும் சேவை ரெண்டு நாளாக் காலை வாரிவிட்டதாலே ஒரே குழப்பம். அதனாலே இந்தப் பக்கம் திரையில் விழ ஆகும் நேரம் ரொம்ப அதிகமாகிவிட்டது. அதோட பாக்கிறவங்க கருத்தும் சொல்லமுடியாமப் போய்விட்டது. இப்போ எல்லாம் சரியாகிவிட்டது. பார்ப்போம்.

நன்றி நண்பர்களே!

இந்த வாரம் ஒரு டானிக் வாரம். ஏதோ நானும் ஒரு உந்துதலில் ஆரம்பித்து, தொடர்ந்து வலைப்பதித்துக் (பதிந்து என்று எழுதி, மாற்றிவிட்டேன்; பதித்து transitive, பதிந்து intransitive, இங்கு transitive தானே சரி) கொண்டிருக்கிறேன். மற்ற வலைப்பதிவுகளைப் படித்தும் கொண்டிருக்கிறேன். சில சமீபத்து நிகழ்வுகள் மேலும் இதைத்தொடர்ந்து செய்ய ஊக்குவிப்பதாக இருக்கின்றன.

நிகழும் அக்கணமே பதிவு செய்த, என் மகனின் திருவிளையாடல்கள் கொண்ட 'அரிச்சந்திரன் மகன்' என்ற என் பதிவு திசைகள் நவம்பர் இதழில் பிரசுரமாகி இருக்கிறது. 15-20 வருடங்களுக்கு முன்பு ஒரு புத்தக வெளியீட்டு விழாவில் நான் திரு. மாலன் அவர்களை கோவையில் பார்த்திருக்கிறேன். அதற்கப்புறம் தொலைக்காட்சியில் செய்திசார்ந்த நிகழ்ச்சிகளில் பார்த்ததோடு சரி. பலரும் புகழும் அவரின் 'ஜன கண மன' நாவல் கூடப் படித்தில்லை இன்னும். இரு மாதங்களுக்கு முன் திசைகள் வரும் திசையைக் கண்டுகொண்டு இன்னும் சில நண்பர்களுடனும் பகிர்ந்துகொண்டு ஒரு வாசகனாகி, மங்கிப்போயிருந்த என் தமிழறிவைப் புதுப்பித்துக்கொள்ள இந்த வலைப்பூவகத்தைத் தொடங்கினேன். இன்று அதே திசைகள் இதழில் நான் எழுதிய ஒன்றும் வெளியாவது உண்மையிலேயே மிகுந்த மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கிறது. திரு. மாலன் அவர்களுக்கு என் நன்றி.

என்னை ஆஞ்சனேயர் போல் பலம் உள்ளவன் என்றெல்லாம் புகழ்ந்து என் வாத்தியார் கண்ணன் இன்று வாழ்த்துரை வழங்கியுள்ளார். ஆறு மாதங்களுக்கு முன் அவரின் பாசுர மடலை ஒரு விபத்துப்போல் கண்டெடுத்து அதன் மூலமாய் வாழ்வியலிலும், தமிழிலும் ஆர்வம் ஏற்பட்டு இன்னும் தெரிந்துகொள்ளவேண்டும் என்று உந்துதல் காரணமாய் மேலும் தேட ஆரம்பித்து இன்று இந்த வலைப்பூவில் கிறுக்குகிறேன். அவருக்கு என்றும் என் நன்றி.

நான் மிகவும் மதிக்கும் ஒரு வலைப்பதிவர் பத்ரி சேஷாத்ரி. அவர் தன் வலைப் பக்கத்தில் என் வலைப்பூவுக்கும் ஒரு தொடர்பு கொடுத்து என்னைக் கவுரவப்படுத்தியுள்ளார். கொள்ளை கொள்ளையாய் எழுதி, அவற்றிற்கு கொள்ளை அழகுடன் படங்களும் இணைக்கும் சுபாவும் கவுரவப்படுத்தியுள்ளார். பரிமேழலகர் கல்லூரியில் ராகிங் செய்வதுபோல் சண்டைபோட்டு இன்று உற்ற நண்பராகிவிட்டார். ஒருவாரம் வலைப்பூ கருத்துக் கோவைக்கு ஆசிரியர் வேலைகொடுத்தார் மதி. அதன் மூலம் இன்னும் பலரின் தொடர்பும் கிடைத்தது. இந்த இரண்டுமாதத்தில் எத்தனை புதிய நண்பர்கள்!

இங்கு உறைபனியில் தனியாய் மாட்டிக்கொண்டிருந்த எனக்கு இந்த நட்பு வட்டம் பெரு மகிழ்வளிக்கிறது. இன்னும் நிறையப்படிக்க வேண்டும் என்று ஆர்வமாய் இருக்கிறது. நன்றி நண்பர்களே!

அடிப்படையில்லா அலகுகள்

மதி கந்தசாமியின் நேரமோ நேரம்! தலைப்பிலான குறிப்பைப் படித்தபோது, நெடு நாட்களாக கால அளவுகளைப்பற்றி மனதில் அசைபோட்டு வந்த சில எண்ணங்கள் மீண்டும் உயிர்பெற்றன.

அறிவியலார் எந்த ஒரு இயற்பொருளையும் (Physical Quantity) அளக்க ஒரு அலகை (unit of measure) கையாளுவர். இவ்வகை அலகுகளில் பலவும் உலகளாவிய ஒரு அமைப்பால் தகுதரப்படுத்தப்பட்ட ஆனால் நேரடியாக இயற்கை அடிப்படை இல்லாத அலகுகள். காட்டாக நீளத்துக்கு மீட்டர் என்ற அலகும், நிறைக்கு கிலோகிராம் என்ற அலகும், காலத்துக்கு நொடி என்ற அலகும், SI system என்ற நெறிமுறைப்படுத்தப்பட்ட திட்டத்தின் அடிப்படை அலகுகள். அவற்றிற்கெல்லாம் தீர்க்கமான விளக்கம் அளித்து மீட்டர் மற்றும் கிகி ஆகியவற்றுக்கு மூல அளவின் மாதிரியையும் ஏற்படுத்திப் பாதுகாத்து வருகிறார்கள். நொடி அளவை மிகத்துல்லியமாக அளக்க அணுக் கடிகாரமும் உள்ளது.

ஆனால் காலம் என்ற இயற்பொருள் நொடி போன்ற செயற்கையான அலகுகள் மட்டுமன்றி இயற்கையான சில அலகுகளால் எளிதில் அளக்கப்படக்கூடியது. நாள், மாதம், வருடம் ஆகியன எந்த ஒரு அதிகார அமைப்போ, தனி மனிதனோ ஏற்படுத்தியவை அல்ல. பூமி தன் அச்சில் சுழல எடுத்துக்கொள்ளும் சராசரி நேரம், ஒரு நாள். சந்திரன் பூமியை சுற்றிவர எடுத்துக்கொள்ளும் நேரம் தோராயமாக ஒரு மாதம். பூமி சூரியனைச்சுற்ற எடுத்துக்கொள்ளும் நேரம் ஒரு வருடம். இது இந்தியாவானலும், ஆப்பிரிக்காவானாலும், ஆதிவாசியானாலும், வேதவிற்பன்னராலும் மாறாத சில கால அளவுகள். வேண்டுமானால் இன்றைய விஞ்ஞானம் மேலும் துல்லியமாக அளக்க முடியும், ஆனால் அடிப்படையை மாற்ற முடியாது.

ஆனால், வாரம் என்பது அப்படியல்ல. வாரத்துக்கு ஏழு நாட்கள் என்பது முற்றிலும் செயற்கையான ஒரு அலகு. யூத, கிரிஸ்தவ சமயங்கள் எடுத்துவைக்கும் 'படைப்பு' கோட்பாடு தான் இன்றைய ஏழுநாள் வாரத்துக்கு அடிப்படை என்று ஒரு பரவலான கருத்து.

Thus the heavens and the earth were finished, and all the host of them, and on the seventh day God ended His work which He had made; and He rested on the seventh day from all His work which He had made. And God blessed the seventh day, and sanctified it: because that in it He had rested from all His work which God created and made (Genesis 2:1-3).

இணையத்தில் நான் தேடிய வரையிலும் கி.மு. 4ம் நூற்றாண்டுக்கு முந்திய பண்டைய இந்திய சமயங்கள், மற்றும் வேதம், சோதிடம் பற்றிய நால்கள் இந்த ஏழு நாள் வார அளவைக் குறிப்பிட்டதாகத் தெரியவில்லை. நட்சத்திரம், திதி என்பன இந்திய நேர அலகுகள். வாரம் அல்ல. இந்து பத்திரிகை, மற்றும் Hinduism Today போன்றவற்றில் இது பற்றி வெளியான சில கருத்துக்கள் கூட இம்மாதிரி எதையும் எடுத்துரைக்கவில்லை. இதைப்பற்றி இந்திய சமய, வரலாறு அறிந்தவர்களிடம் மேலும் தெரிந்துகொள்ள ஆவல்.

இன்றைய குறிப்பில் மதி தேவாரத்திலிருந்து ஒரு செய்யுள் மேற்கோள் காட்டியுள்ளார். எனக்கு அதன் முழு அர்த்தம் தெரியவில்லை, நான் அறிந்த வரையில் அதிலும் கிழமைகளுக்குள் எந்த வேறுபாடும் இல்லை எல்லாம் நல்ல நாட்களே என்று சம்பந்தர் சொல்வதாகத்தான் தெரிகிறது. ஒருவேளை அப்போது மக்கள் இந்தக் கிழமைகளைக் கடைப்பிடிக்க ஆரம்பித்திருந்து, அதில் நல்ல நாள் கெட்ட நாள் பார்க்க ஆரம்பித்ததால் இதெல்லாம் இயற்கைக்கு மாறு என்று காட்ட இந்த தேவாரம் படைக்கப்பட்டதோ. தெரியவில்லை.

கான்ஸ்டன்டைன் என்ற ரோமானியப்பேரரசர் தான் கி.மு. 321-ல் முதலில் இந்த ஏழு நாள் வாரத்துக்கு அதிகாரமேடை அமைத்ததாகவும், அப்போது கூட பெயர்கள் அன்றி வெறும் எண்களால் தான் அழைக்கப்பட்டதாகவும் ஒரு குறிப்புக்கிடைக்கிறது. அன்று அறியப்பட்டிருந்த கோள்கள் ஐந்துடன் சூரியனையும் சந்திரனையும் சேர்த்து ஏழு நாட்களுக்கு ஏழு பெயர்கள் வைக்கப்பட்டதாகத் தெரிகிறது.

நாட்காட்டி மற்றும் செய்தித்தாளில் தினப்பலன் சோதிடம் பார்க்கும் நண்பர்களிடத்தில் நான் முதலில் எடுத்துவைக்கும் வாதமே இந்த ஏழு நாள் சம்பந்தப்பட்டதாகத் தானிருக்கும். எப்போது இது ஒரு அன்னியமான அலகு என்று உறுதிப்படுகிறதோ, அன்றே இந்த ராகு காலம், எமகண்டம், சூலை ஆகியவற்றுக்கான அடிப்படையே அடிபட்டுப்போகிறது. கடவுள் நம்பிக்கைக்கும் இதற்கும் சம்பந்தமிருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. அதேபோல் வெள்ளிக்கிழமை அம்மனுக்கு உகந்த நாள், சனிக்கிழமை பெருமாளுக்கு என்பதெல்லாம் இடைச்செருகலாகத்தான் இருக்க முடியும்.

இதே போல் தான் நீள அளவிற்கான 'அடி' என்ற அலகு. தச்சுவேலை மற்றும் கட்டிட வேலை பார்ப்பவர்களிடம் மனையடி சாஸ்திரம் என்று ஒரு புத்தகம் இருக்கும். இந்த அடி என்ற அளவை அடிப்படையானது அது. ஒவ்வொரு இங்கிலாந்து அரசனாலும் மாற்றப்பட்டு வந்து பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டு வாக்கில் நிலைபெற்ற ஒரு அன்னிய அளவை வைத்து எப்படி ஒரு இந்திய சாஸ்திரம் இருக்கமுடியும். சாஸ்திரம் உண்மையென்றே கொண்டாலும், இன்றைக்கு அது பயன்படுத்தப்படும் விதம் தவறுதானே, அதை வைத்து எடுக்கப்படும் முடிவுகள் தவறுதானே.

தச்சு வேலை(யும்) பார்த்த என் தந்தையிடம் இது ஒரு மோசடி என்று வாதிட எனக்குக் கொடுத்துவைக்கவில்லை, அதற்குள் அவர் மேலும் முக்கியமான பிரபஞ்ச உண்மைகளை அறியப் போய் விட்டார். ஆனால் வேறு பலருடன் வாதிட்டிருக்கிறேன். அதிகம் படிக்காத அவர்களிடம் இதையெல்லாம் புரிந்துகொள்ள எதிர்பார்ப்பது சரியல்ல. படித்தவர்கள் எத்தனை பேர் இதைப் புரிந்துகொள்கிறார்கள் தெரியவில்லை.

சும்மா வச்சுக்குங்க!

இந்த அமெரிக்கா வந்து எது கத்துக்கிட்டேனோ இல்லியோ, கொஞ்சூண்டு காசில எப்படிக் கைநிறைய பொருள் வாங்கிறதுன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டேன். பொருள்னா அரிசி, பருப்பல்ல; எலக்ட்ரானிக் சாமான்கள் (வன் &மென் பொருட்களும்). போன வருஷம் ஒரு DSL Wireless Router வாங்கின கதையை அவுத்து வுடறேன் இங்க, கேட்டுக்கங்க! என் சில இந்திய நண்பர்களுக்கு இதை நான் தனி மடல்ல ஏற்கனவே தம்பட்டமடிச்சுட்டேன், அவங்களுக்கு இது ரெண்டாவது வாட்டி, PMG மக்களே, போரடிச்சா படிக்காதீங்க!

இந்த ரவுடரின் அறிவிக்கப்பட்ட விலை $150 (2002 நவம்பரில், இப்ப இது $50க்கெல்லாம் கிடைக்குது). நமக்குத் தோணினதும் கடையில போய் வாங்கினா, $150 தான் விலை. இங்க ஒவ்வொரு கடையும் வாராவாரம் தங்களோட கடையில் உள்ள சில பொருட்களை வாரந்திர சிறப்பு விற்பனையில் விலையைக் குறைத்து (Instant Rebate) விற்பாங்க. அதில் அந்த வாரம் இந்த ரவுடர் $120 ஆக விளம்பரப் படுத்தப் பட்டிருந்தது.

அதோட இங்க நான் பார்த்த இன்னொரு அதிசயம் Mail-in-rebate (MIR) என்கிறது. சில பொருட்களை வாங்கினப்புறம் ரசீதையும் அதன் பாக்கிங்கில் உள்ள யூபிசி லேபிளையும் தபாலில் அனுப்பினா, சில வாரங்களுக்குப்பிறகு நமக்கு அறிவிக்கப்பட்ட பணம் திரும்பி வரும். அப்படி இந்த ரவுடருக்கு அப்போ அந்தக்கடை $50 MIR அறிவிச்சிருந்தாங்க.

அத்தோட இன்னொரு சலுகை க்யூப்பான்ஸ் (Coupons), அதாவது $100க்குப் பொருள் வாங்கினா $20 தள்ளுபடிங்கிறமாதிரி அவங்க நம்மளக் கடைப்பக்கம் இழுப்பதற்காக நம்ம வீட்டுக்கு அல்லது மின்னஞ்சலில் அனுப்பி வெப்பாங்க. அப்படி அன்னிக்கு எனக்கு $100க்கு வாங்கினா $30 தள்ளுபடிங்கிற க்யூப்பான் கிடைச்சது. $50க்கு மேல் பொருள் வாங்கினா, வீட்டிலிருந்தபடியே ஆர்டர் போட்டாலே, இலவசமா அவங்களே வண்டிச்சத்தம் இல்லாம நம்ம வீட்டுக் கதவத்தட்டிக் கொடுத்திட்டுப் போயிடறாங்க. எங்களை மாதிரி உறைபனியில் குடியிருக்கிறவங்களுக்கு இது ரொம்பத் தேவை.

இப்படி ஒரு வழியா அந்த ரவுடர் ஆர்டர் போட்டாச்சு. ஆகக்கூடி நான் செலவு செய்தது $120-$30=$90. பிறகு $50 MIR திரும்பக் கிடைத்தால் $40 தான் விலையாகிறது. $150 விலையுள்ள பொருள் $40க்குன்னா கசக்குதா? 'சூப்பர் டீல்'னு தோணுதா, இருங்க அவசரப்படாதீங்க.

Price Matching, Price Matching-னு ஒண்ணு இருக்குது. 'இதே பொருள், பக்கத்திலே வேற கடையில எங்களைவிடக் குறைச்சு வித்தா, சொல்லுங்க, நாங்க விலை வித்தியாசத்தில 110% உங்களுக்குத் திருப்பித்தாரோம்'ங்கறது அவங்க கொள்கையில் ஒண்ணு. அன்னிக்கு பக்கத்துக்கடையில அதே ரவுடர் $100க்கு விக்கிறதா விளம்பரம்! உடனே தொலைபேசியில் கூப்பிட்டுச் சொன்னதும், இவங்க விலையான $120க்கும், அவங்க விலயான $100க்கும் உள்ள வித்தியாசம் $20, அதன் 110% = $22 திரும்ப நம்ம கடன் அட்டைக்கு வந்தாச்சு.

இருங்க, இருங்க, இன்னும் கதை முடியல்லே. ஆர்டர் போட்டு நாலு நாளாகியும் பொருள் வரல்லெ. ஏனோ அவங்க சிஸ்டத்திலே கோளாறு. அதுக்குள்ள நான் நாலுவாட்டி போன் பண்ணியாச்சு. (குளிர்லே வீட்டுக்குள்ள உக்காந்துட்டு வேறெ வேலை என்ன, அப்பல்லாம் இந்த வலைப்பூ வேற கிடையாது!). கடைசி தடவை போன் பண்ணப்ப, என்னை இத்தனை வாட்டி விரட்ட வெச்சதுக்கு ரொம்ப வருத்தப்பட்டு, அதற்குப் பிராயச்சித்தமா ஒரு $20 பரிசுக் க்யூப்பான் (Gift Coupon) அனுப்பறதா அவங்களா எனக்கு ஐஸ் வச்சாங்க. எனக்கென்ன பெரியமனசு பண்ணி சரின்னுட்டேன்.

இன்னும் ஒண்ணே ஒண்ணு, அதையும் சொல்லிடறேன். இந்தக்கடை அறிவிச்சிருந்த MIRஉடன் அந்த ரவுடர் தயாரிப்பாளரும் ஒரு $30 MIR அறிவிச்சிருக்கிறாங்க. பொதுவா ஒரிஜினல் யூபிசி லேபிள் அனுப்பினாதான் ரிபேட் என்பதால், ஒரு பொருளுக்கு ஒரு ரிபேட் தான் வாங்க முடியும். ஆனா இந்தக்கடையோட ரிபேட்டை கவனிக்கிற நிறுவனத்துக்குக் கொஞ்சம் இளகிய மனசு. அவங்க யூபிசியின் நகல் இருந்தாலே ஒத்துக்கிடுவாங்க. அப்புறமென்ன ரெண்டு பேருக்கும் MIR விண்ணப்பம் அனுப்பியாச்சு, ஒரு மாசம் கழிச்சு $50+$30 = $80 செக் வந்தாச்சு.

இப்ப கணக்கு என்ன ஆச்சு?
$150 - $30 IR = $120 - $30 Coupon = $90 - $22 PM = $68 - $80 MIR= (-)12 - $20 GC = (-)$32

ஆக, வீட்டை விட்டு வெளியில் போகாம, ஒரு வயர்லெஸ் ரவுடரையும் கொடுத்து, இந்தா வச்சிக்கன்னு பணமும் குடுக்கறாங்க, வாழ்க அமெரிக்க வர்த்தக முறை!

எனக்கு இது இப்ப ஒரு பொழுதுபோக்காவே ஆகிப்போச்சு. இதனாலே தேவையோ இல்லையோ நிறையப் பொருள் வாங்கிக் குவிச்சிருக்கிறேன். இந்த வாரம் 100வது ரிபேட் அனுப்புகிறேன், அதைக் கொண்டாடத்தான் இந்தப் பிரஸ்தாபம்!

இந்த மாதிரி எப்படியெல்லாம் பொருள் வாங்கறதுன்னு யாருக்காவது ஆலோசனை வேணும்னா எனக்குத் தனி மடல் அனுப்பிடுங்க, ஐடியாக்கள் இலவசம்.

Kasi Lite

குறுவேக இணையத்தொடர்பாலோ வேறு என்னவாலோ, சில நண்பர்கள் என் வலைப்பூ பக்கம் தங்கள் திரையில் விழ அதிகநேரம் பிடிக்கிறது என்று கூறக்கேட்டேன். ஒரு சோதனை முயற்சியாக விரைவில் இணையத்திலிருந்து இறங்கும் விதமாக ஒரு விரைவுப்பதிப்பு வெளியிடலாமே என்று ஒன்றை ஆரம்பித்திருக்கிறேன். இது சரிவருமா என்று போகப்போகத்தான் தெரியும். பார்த்து உங்கள் கருத்தைச் சொல்லுங்களேன்.

Update on கிடாவெட்டு

கிடாவெட்டு தடைச்சட்டத்தை எதிர்த்து ஆடிட்டர் குருமூர்த்தி துக்ளக்கில் எழுதியிருப்பதை எடுத்துக்காட்டி, பத்ரி தனக்கு அந்தக் கருத்துக்களுடன் முழு உடன்பாடு உண்டு என்றும் எழுதியிருக்கிறார். பகவத் கீதையையும், கண்ணப்ப நாயனாரையும் குறிப்பிட்டு ஏற்கனவே இந்த வலைப்பூவில் எழுதியிருந்தேன். எனக்கும் நிறைய விஷயங்களில் குருமூர்த்தி அவர்களுடன் கருத்து வேறுபாடு உண்டென்றாலும், இந்த விஷயத்தில் சிந்தனை ஒரே மாதிரி ஓடுகிறது. Great men think alike என்பதனால் அல்ல, இது நம் சமூக வரலாறை, மக்கள் எண்ணங்களை அறிந்த எவரும் எடுக்கக்கூடிய நிலைப்பாடு என்பதுதான் காரணம். இந்தச் சட்டத்தின் நாட்கள் எண்ணப்படுகின்றன என்பது மட்டும் உறுதியாகத் தெரிகிறது.

வாழ்க்கைக் கல்வி

அறிவியல் செய்திகள் நிறைய சொல்லும் நம் வெங்கட் இன்று விதிகள்-மீறுபவர்களுக்கு என்ற தலைப்பில் பதிவு (குறிப்பு?) செய்திருக்கிறார். அரசு நிறுவனமான அணு சக்தி (வெங்கட்டுக்கு சகதி என்று தான் வருகிறதாம்:-)) துறையில் நடந்த அதைப் படித்தவுடன் தனியார் நிறுவனத்தில் எனக்கு நேர்ந்த ஒரு அனுபவம் நினைவுக்கு வந்தது.

இது நடந்து ஆறு-ஏழு வருடங்கள் இருக்கும். அப்போது ஒரு புது இயந்திரம் ஒன்றை வடிவமைக்க, மற்றும் அந்த இயந்திரத்தை ஆலையில் தயாரிக்க தேவையான கருவிகளையும் உருவாக்கிக் கொடுக்க போர்க்கால அடிப்படையில் ஒரு சிறு குழுவாக என் தலைமையில் இரவு பகலாக வேலைசெய்தோம். பெரும்பாலான நாட்களில் இரவு 8 மணியில்லாமல் வீட்டுக்குப் போக மாட்டோம்.

எங்களுக்கு டீ, காபி, டிபன் வாங்கித்தர ஒரு பையன் (உண்மையிலேயே பையன் மாதிரிதான் இருந்தான்) இருந்தான். ஒரு பதினேழு வயசிருக்கும். அலுவலக வரபேற்பாளரை ' ***அக்கா சொன்னாங்க' அன்றும் எங்கள் சக பெண் அலுவலரை '***அக்கா கேட்டாங்க' என்றும் பாசத்தோடு அவன் அழைப்பான். அவன் பேயர் வேறு என் மகனின் பெயர். இதெல்லாம் கூடி அவன் எங்கள் எல்லாருக்கும் ஒரு செல்லப்பிள்ளையாக வலம் வந்தான்.

அவன் வாங்கிவரும் டீ காபி செலவுகளை அடுத்தநாளே வவுச்சர் போட்டு நிறுவனத்திடமிருந்து வாங்கிவிடவேண்டும் என்று நான் உத்தரவு போட்டிருந்தேன். ஏனென்றால் முன்பு வேறு ஒருவன் வாரம் ஒருமுறை அல்லது இருவாரம் ஒருமுறை வந்து மொத்தமாக வவுச்சர் போடும்போது, எனக்கு உண்மையிலேயே அன்று வாங்கினோமா இல்லையா என்று சந்தேகமாயிருந்தது. இப்படி அடுத்தநாளே கணக்குப்பார்த்தால் ஞாபகத்திலேயே இருக்கும் என்பதால் இந்த உத்தரவு.

அப்படி வவுச்சர் எழுதும்போது அவன் 'ருபாய்................பன்னிரண்டு' என்று எழுதினான். நான் கூப்பிட்டு, இப்படி ரூபாய்க்கும் பன்னிரண்டுக்கும் இடைவெளி விடக்கூடாது. அப்படி விட்டு எழுதினால் வேறு யாராவது அதற்கிடையில் 'நூற்றுப்' என்று எழுதி அதை நூற்றுப் பன்னிரண்டாக்கி ஏமாற்றி ஊழல் செய்ய வாய்ப்பிருக்கிறது என்று எடுத்துக்கூறினேன். அவனும் சரி யென்று புரிந்து கொண்டு தலையாட்டினான். இருந்தும் அவ்வப்போது அவன் மறந்து போய் இடைவெளிவிட்டு எழுதுவது கண்டு மீண்டும் மீண்டும் சொல்வேன்.

தொடர்ந்து நாங்கள் கருமமே கண்ணாக உழைத்து வந்தோம். (அந்த இயந்திரம் உலக அளவில் நல்ல வரவேற்பைப் பெற்று இன்று நிறுவனத்துக்கு நிறைய அன்னிய செலாவணி சம்பாதித்துக் கொடுப்பது மனதுக்கு நிறைவான விஷயம்) ஒரு நாள் நிதித்துறைத் தலைவர் என்னிடம் தொலைபேசியில் 'உங்கள் துறையில் சில்லறைச்செலவு நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக் கொண்டே போகிறதே' என்று வருத்தப்பட்டார்.

'இருக்க முடியாதே' இது நான். ஏனென்றால் மிஞ்சிப்போனால் ஒரு நாளைக்கு இருபது ரூபாய்க்குள் தான் இருக்கும். மாதத்தில் இருபத்தைந்து நாள் என்று எடுத்துக்கொண்டாலும் ஐந்நூறு ரூபாய் வரும், இது ஒரு செலவா?

'இல்லை, நேற்று மட்டும் இருனூற்று சொச்சம், முந்தானாள் நூற்று சொச்சம்...'

'இல்லவே இல்லை.. அந்த வவுச்சரைக் காட்டுங்கள்'

அப்புறம் தான் தெரிந்தது, நான் எது நடந்து விட வாய்ப்புக் கொடுத்த மாதிரி ஆகிவிடும் என்று பயந்தேனோ, அது நடந்திருக்கிறது. ரொம்ப வளவளக்காமல் விளக்கி விடுகிறேன். அந்தக் 'குழந்தைப் பையன்' தெரிந்தே, திட்டம் போட்டேதான் அப்படி இடைவெளி விட்டு எழுதி இருக்கிறான். என்னிடம் கையெழுத்து வாங்கிய பிறகு இடைச்செருகல் செய்து விளையாடியிருக்கிறான். இப்படி இரு மாதத்தில் அவன் சுருட்டிய பணம் முப்பதாயிரத்துக்கும் மேல்.

ஒவ்வொன்றாக வவுச்சர்களை எடுத்துப்பார்த்தால்த இடைவெளி இல்லாத இடத்தில் ரப்பரால் அழித்தும் எழுதியிருக்கிறான். எண்ணால் எழுதிய இடத்திலும் அழித்து, திருத்தி விளையாடியிருக்கிறான். ஒரு சாதாரண எச்சரிக்கையுணர்வுள்ளவர் கூட அத்தனை அழித்தல் திருத்தலை ஒப்புக்கொண்டிருக்க மாட்டார், ஆனால் மிகுந்த அனுபவமும், நம்பகத்தன்மையும் கொண்ட அந்தக் காசாளர் அத்தனையையும் ஒதுக்கி அவன் தன்னைப் பகடையாய் ஆக்கி விளையாட அனுமதிதிருக்கிறார்! இத்தனைக்கும் அவரும் அதே டீக்கடையில் டீ குடிப்பவர். மிஞ்சிப்போனால் ஒரு நாளைக்கு 4-5 பேருக்கு எவ்வளவு செலவாகும் என்று கூடவா தெரியாது?

அந்தக் குழந்தை அம்மாவுக்கு புடவை வாங்கிக்கொடுத்திருக்கிறது, நகை கூட வாங்கிக்கொடுத்ததாக ஞாபகம். பிறகு விசாரணையில் எல்லாம் வெளிவந்து ஒப்புக்கொண்டான். ஏனோ இந்த ஆளும் உள் என்று என்னைக் கையைக் காட்டவில்லை! (காட்டியிருந்தாலும் யாரும் நம்பப்போவதில்லை என்பது வேறு விஷயம்)

அதற்குமுன் மார்வாடிகளின் நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்திருந்த எனக்கு இவ்வளவு எளிதில் ஒரு சிறுவன் ஏமாற்றமுடியும் அளவுக்கு நிதிநிர்வாகம் இருக்க முடியும் என்று நினைத்துப் பார்க்கவே முடியவில்லை. உண்மை சிலசமயம் கற்பனையை விட ஆச்சரியமானது என்பதை அன்று உணர்ந்தேன்.

வெங்கட் சொன்னதைப்போல நானும் இந்த இடத்தில் எப்படி தில்லு முல்லு நடக்க ஏதுவாகிவிடும் என்று விளக்கியிருக்கிறேன், ஆனால் நிர்வாகத்துக்கல்லாமல், திருடனுக்கு! எனக்கு இது ஒரு பாடம். கட்டாயம் நிறுவனமும் பாடம் கற்றுக்கொண்டது. இன்று நினைத்துப்பார்க்கிறேன், அவன் பாடம் கற்றிருப்பானா?

NRI பலவிதம் ஒவ்வொன்றும் ஒருவிதம்

இந்தியாவில் இருக்கும்போது அமெரிக்காவாழ் தமிழர் என்றதும் என் மனதில் ஒரு பணக்கார இந்திய அமெரிக்கர் உருவம் தோன்றும். என் நெருங்கிய நண்பர்களையோ, உறவினரையோ கோவை மாவட்டத்துக்கு வெளியே பார்ப்பதே அரிது, அப்படியிருக்கையில் என் கற்பனை எப்படியிருந்திருக்கும்? சில திரைப்படங்கள், வார இதழ்கள் இவற்றின் மூலம் நான் அறிந்த விஷயங்களை வைத்து உருவாக்கியிருந்த NRI, எல்லாவிதமான ஆட்களையும் கட்டாயம் பிரதிபலிக்க முடியாதுதானே. இன்று நானே அப்படி ஒரு அமெரிக்காவாழ் இந்தியனான பிறகு ஓரளவுக்குப் புரிகிறது, இவர்களில் எத்தனை வகை உண்டு என்று.

நான் அறிந்தவரை, முக்கியமாக மூன்று வகையினராகத் தரம் பிரித்துப் பார்க்க முடிகிறது.

முதலில் ஒரு பத்து-இருபது வருடங்களுக்கு முன் இங்கு வந்து இங்கேயே உறையுரிமை, பிறகு குடியுரிமை என்று தங்கிவிட்டவர்கள். இவர்களில் பெரும்பாலானோர் மருத்துவர்கள், ஆசிரியர்கள், தொழில்நுட்ப, பொறியியல், மற்றும் விஞ்ஞான வல்லுனர்கள். சிலர் இங்கு மேல்படிப்புக்காக வந்து பிறகு இங்கேயே வேலை தேடிக்கொண்டவர்கள். இவர்களின் குழந்தைகள் இந்த அமெரிக்க சூழ்நிலையிலே வளர்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். இணையத்தொடர்பு, இந்திய பலசரக்கு சாமான்கள் ஆகியவை இல்லாத அந்தக்காலங்களில் (நல்ல அரிசி, பருப்பு கூடக் கிடைக்காத நிலை) இவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளை தமிழ் மொழியை, இந்திய சமூக சூழலை அறிந்தவர்களாக வளர்க்க மிகுந்த சிரமப்பட்டிருக்கிறார்கள். அதில் எல்லாரும் வெற்றி கண்டிருக்கிறார்கள் என்று சொல்ல முடியாது. அப்படியில்லையென்றால் அவர்களைக் குற்றம் சொல்லவும் முடியாது. இவர்களில் பெரும்பாலானோருக்கு திரும்ப நிரந்தரமாக இந்தியா வருவதைப்பற்றி ஆழ்ந்த ஆர்வம் இருப்பதில்லை. வந்தாலும் அவர்களால் சமாளிக்க முடியுமா என்பது எனக்கு ஐயமாகவே இருக்கிறது. இவர்கள் அந்த 'பணக்கார NRI' உருவத்திற்குக் கிட்டத்தில் வருபவர்கள். கொச்சையாக ABCDs (American Born Confused Desis) என்று அழைக்கப்படும் குணாதிசயங்கள் இவர்களின் குழந்தைகளுக்கு ஓரளவேனும் பொருந்தும். இவர்கள் பேச்சு அமெரிக்கப் பொருளாதாரம், இராக், இந்தியாவின் குப்பை அரசியல், எந்த நகர்ப்பகுதியில் கல்வித்தரம் உயர்வு, வீட்டின் கணப்புக்கு எரிவாயு செலவை எப்படிக் குறைப்பது, புல்வெட்ட, பனியைத்தள்ள ஒப்பந்தக்காரனை வைக்கலாமா அல்லது தானே செய்வது நல்லதா... என்று போகும்.

இரண்டாவது வகையினர் இந்தப் பத்து வருடங்களுக்குள் அமெரிக்காவுக்கு வேலை நிமித்தமாய் வந்த அதிலும் முக்கியமாய் மென்பொருள்-கணினி சம்பந்தப்பட்டவர்கள். குறைந்த கால இடைவெளியில் நிறையப்பேர் வந்திருக்கிறார்கள். இவர்கள் பலர் இப்போது உறையுரிமை பெற்றவர்களாக இருக்கிறார்கள். இப்போது தான் பள்ளிக்குப்போக ஆரம்பித்திருக்கும் குழந்தை, பச்சை-அட்டை விண்னப்பத்தின் முன்னேற்றம், ஊரிலிருந்து வந்துள்ள பெற்றோர், இந்த இடத்தில் இன்னும் எத்தனை நாள் போன்றவை இவர்கள் எண்ணங்களையும், உரையாடல்களையும் ஆக்கிரமிக்கும் விடயங்கள். இன்னும் சொந்த ஊர், உறவினர் ஆகியவற்றோடு தொப்புள் கொடி உறவு, புதிதாய் கிளம்பியிருக்கும் 'அக்கரைக்குச் செல்லும் வேலைகள்' ஆகியவை இவர்களை இங்கும் அங்கும் அலைக்கழித்து மன உளைச்சலிலேயே வைத்திருப்பதைப் பார்த்தால் முதல் வகை ஜீவன்கள் பரவாயில்லை என்று தோன்றுகிறது.

மூன்றாவது வகை, என்வகை. மென்பொருள் மற்றும் சேவை நிறுவனங்களிலிருந்து, தற்காலிகம் என்று பறையறிவிப்போடு அமெரிக்கா வந்துள்ளவர்கள். இவர்களில் நேற்று வந்தவர்களும் இருப்பார்கள்; போன மாதம், போன வருடம் வந்தவர்களும் இருப்பார்கள். ஒட்டுனர் உரிமம், வாடகை வீட்டு ஒப்பந்தக் காலம், ஊருக்கு தொலைபேசிக் கட்டணத்தை எப்படிக் குறைப்பது, இலவச இணையசேவையில் எப்படி தொடர்வது, விசா என்று காலாவதியாகிறது, ஏதாவது பொருள் வாங்கினால் அது இந்தியாவில் வேலை செய்யுமா, சுங்க சோதனைக்கு தப்புமா; பயன் படுத்திய மேசை, இருக்கை, பாய் படுக்கையானாலும் பரவாயில்லை எங்காவது குறைந்த விலையில் (இலவசமாய்க் கிடைத்தால் இன்னும் மகிழ்ச்சி) கிடைக்குமா, இருக்கும் ஒரே வேலைக்கு என்னை வைத்துக்கொள்வார்களா அல்லது அந்தத் தெலுங்கரையோ மராத்திக்காரரையோ வைத்துக்கொள்வார்களா, ஊரில் வாடகைக்கு விட்டு வந்த வீடு எப்படி இருக்கிறதோ - இது மாதிரி ஓடும் இவர்கள் சிந்தனை. இவர்களுக்குத்தெரியும், இங்கு இருப்பதெல்லாம் மாயை, அன்னை பூமியே நிரந்தரம் என்று. இங்கு தங்கள் தங்கலை எவ்வளவு மாதம் நீட்ட முடியுமோ அவ்வளவு நீட்ட எதுக்கும் தயாராய் இருப்பார்கள். நாளைக்கே பெட்டிகட்டச்சொன்னால் அத்ற்கும் தயார். ஊரில் ஒரு வீடு கட்டுவதற்காக இங்கு இருக்கும் காலத்தில் எப்படியாவது சேமிக்கத் தயாராயிருப்பார்கள்.

எனவே இப்போதெல்லாம் அமெரிக்க வாழ் தமிழரைப் பார்க்கும்போது அவர்கள் பேச்சு நடவடிக்கையிலிருந்து இம்மூன்றில் அவர்கள் எவ்வகை என்று தெரிந்து அதற்குத்தக்கபடி உரையாட முயற்சிக்கிறேன்.